സ്വനേതിയൻ യാത്ര കുറിപ്പുകൾ!!!

-മഞ്ഞു നദികളുടെ ഉറവുകൾ തേടി വിദൂരമായ ജോർജിയൻ ഗ്ലേസിയറുകളിലൂടെ ഞാൻ നടത്തിയ ഏകാന്ത യാത്രകൾ-
——————————————-

മറവിയുടെ ഇരുട്ടുമുറികളിൽ മരണം കാത്തു കിടക്കുന്ന ആയുസ്സെത്തിയ ഓർമ്മകളുടെ നേരിയ മിടിപ്പുകൾ… അവയുടെ ചിലംബിച്ച ജല്പനങ്ങളിൽ തീവ്രാനുഭവങ്ങളുടെ കറുത്ത മുലകളിൽനിന്നും അമ്ലമുണ്ടുറങ്ങിയ എന്റെ യാത്രകളുടെ കഥകളുണ്ട്. മരണത്തിനും ജീവിതത്തിനുമിടയിലെ ബോർഡർലൈനിലൂടെ.. ബാർഡോകളിലൂടെ… ഇടറാതെ നടന്നുപോയ എന്റെ എഴുതിവെക്കപ്പെടാത്ത ചരിത്രമുണ്ട്.

ഈ പാതിരാവിൽ, നക്ഷത്രങ്ങളില്ലാത്ത സ്വനേതിയൻ ആകാശത്തിന്റെ കാൽച്ചുവട്ടിൽ കണ്ണെത്തുന്ന ദൂരത്തെങ്ങും ഒരു മനുഷ്യജീവിപോലുമില്ലാത്ത വിജനമായ താഴ്വരകളുടെ ആദിമൗനത്തിന്റെ പൂർണ്ണഗർഭത്തിൽ ഞാനാണ്ടുകിടക്കവേ.. ദൂരെ മലമടക്കുകൾക്കപ്പുറത്തെവിടെനിന്നോ ”സ്വാൻ” ഗോത്രവർഗ്ഗങ്ങളുടെ വേട്ടനായ്ക്കൾ മുഴക്കുന്ന രൗദ്രഗർജ്ജനങ്ങൾ… പേരറിയാത്ത രാക്കിളികളുടെ പതിഞ്ഞ മൂളലുകൾ..

ശൂന്യതയിൽനിന്നും പൊടുന്നനെയുള്ള ഈ നിലതെറ്റിയ താളമില്ലായ്മയുടെ താളമുള്ള പ്രാകൃത സിംഫണി, എന്നെ പണ്ടെങ്ങോ കാർപാത്യൻ മലഞ്ചെരിവുകളിലൂടെ ”ഡെക്ക” എന്ന എന്റെ അന്നത്തെ റുമേനിയൻ കൂട്ടുകാരിയോടൊപ്പം അലഞ്ഞു നടക്കവേ മനസ്സിലുടക്കിയ ട്രാൻസിൽവാനിയൻ ജിപ്സിപെണ്ണിന്റെ പൊട്ടിയ ഫിഡിലിലെ അപശ്രുതികളെ ഓർമ്മപെടുത്തി. സ്വപ്നങ്ങൾ മൃതപ്പെട്ടുപോയ ആ നരച്ചകൺകളിൽ വഴിതെറ്റിവന്ന കൗമാരകൗതുകങ്ങളുടെ വഴുതിവീഴ്ചകൾ , വേദനകൾ.. അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ അമ്പരപ്പിക്കുന്ന ആ മരവിപ്പ് ഇപ്പോഴും ഇടയ്ക്കിടെ എന്നെ വേട്ടയാടാറുണ്ട്.

ചില ഓർമ്മകൾ പലപ്പോഴും ഒരുശാപമാണ്. ചിലപ്പോളോക്കെ അതിന്റെ തീവ്രത എന്റെ ജീവിതത്തെ തീപിടിപ്പിക്കും. അപ്പോളൊക്കെ യാത്രകളുടെ ആഴക്കടലിലേക്കെടുത്തു ചാടുവാനല്ലാതെ എനിക്കെന്തുചെയ്യുവാനാകും? ഓർമ്മകളുടെ ഈ അഭിശപ്തത മനസ്സിലാക്കണമെങ്കിൽ നിങ്ങൾ ”പവിത്രൻ തീക്കുനി” യെപ്പോലെയോ ”എ.അയ്യപ്പനെ”പ്പോലെയോ ജീവിച്ചുനോക്കണം. കാരമുള്ളുകൾ വിതച്ചു ജീവിതത്തിന്റെ നന്മകൾ കുടിച്ചുവറ്റിച്ച ബന്ധങ്ങളെ ആർദ്രമായ് പുണരുവാനാവണം…

റ്റിബ്ബലിസി!!! നിറങ്ങളുടെ ഒരു ചലിക്കുന്ന കൊളാഷ്. അനേക നിറങ്ങളുടെ ഒരു കളിയാട്ട മഹോത്സവം. യുദ്ധം ഏറെക്കുറെ തകർത്തു കളഞ്ഞെങ്കിലും സന്തോഷനിർഭരരായ യുവത്വം ഉല്ലസിച്ചു കടന്നുപോകുന്നത് നാളെയിലേക്കുള്ള പ്രതീക്ഷകളിലേക്കാണ്. സഹൃദയരും സത്യസന്ധരുമായ നല്ലമനുഷ്യർ, സൗന്ദര്യവും ആർജ്ജവവുമുള്ള ജോർജിയൻ പെണ്ണുങ്ങൾ.. സാധാരണ മനുഷ്യരുടെ അതിജീവനത്തിനായുള്ള വേപഥുകൾ… മർജനിഷ്‌വില്ലിയിലെ മെട്രോസ്റ്റേഷനുമുൻപിൽ ഒരു പത്രക്കടലാസു വിരിച് അതിലിരുന്ന് എന്റെ മുന്നിലൂടെ കടന്നു പോകുന്ന ജീവിതങ്ങളിലേക്ക്.. മാറിമറിയുന്ന മുഖങ്ങളിലേക്ക് മിഴികളാഴ്ത്തി അത്ഭുതത്തോടെ ഞാനിരുന്നു, മണിക്കൂറുകളോളം… യുദ്ധത്താൽ വ്രണിതമാക്കപ്പെട്ട് രക്തവും ചലവും വമിച്ചിരുന്ന ജോർജിയ ഇന്ന് നന്മയുടെയും സൗഹൃദത്തിന്റെയും കുന്തിരിക്കവും മീറയും പുകച്ചു സ്വയം മുറിവുണക്കുന്നു.

പിന്നീടെപ്പോഴോ അഗ്മാഷെനെബെല്ലി അവന്യുവിലെ ”എക്കാത്തറീന”യുടെ ഗസ്റ്ഹൗസിലേക്ക് ഞാൻ നടന്നു. അവളുടെ ഭംഗിയുള്ള ആ ചെറിയ മുറിയിൽ ഞങ്ങൾ അതിജീവനത്തിന്റെ രസതന്ത്രങ്ങളും യുദ്ധക്കെടുതികളും ഭാഷയും സംസ്ക്കാരവും സംഗീതവുമെല്ലാം ശുദ്ധമായ തെലാവിയൻ വൈനിന്റെയും മഷ്‌റൂം കിൻഖാളിയുടെയും അകമ്പടിയോടെ പങ്കുവെച്ചു. കഥപറയുമ്പോൾ ഒരു മുത്തശ്ശിയും കഥ കേൾക്കുമ്പോൾ ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിയുമായ് മാറുന്ന മന്ത്രവാദിനി, ”എക്കാത്തറീന”….

ഇത് എന്റെ യാത്രയുടെ മൂന്നാം ദിവസത്തെ പകൽ. ഇന്ന് വീണ്ടും യാത്ര ആരംഭിക്കുകയാണ്. മഞ്ഞു നദികളുടെ ഉറവുകൾതേടി ഗ്ലേസിയറുകളിലേക്കുള്ള എന്റെ യാത്രയുടെ ആരംഭം. ”ഷ്കാറ കൊടുമുടി” യുടെ അധികമാരും എത്തിപെട്ടിട്ടില്ലാത്ത ഗ്ലേസിയറുകളിലെക്കും ”ഉഷ്ബാ” ഗ്ലേസിയറുകളിലേക്കുമുള്ള അപകടംപിടിച്ച യാത്രകൾ. ഇനിയുള്ള എന്റെ രണ്ടാഴ്‌ച്ചകൾ വിശുദ്ധമായ ഈ ഗ്ലേസിയറുകളിലേക്കുള്ള തീർത്ഥാടനങ്ങളാണ്.

ടിബ്ലിസിയിലെ സ്റ്റേഡിയം സ്‌ക്വയറിൽ നിന്നും മാർശൃത്ക (Marshrutka) എന്ന ജോർജിയൻ മിനിവാനിൽ 550-ഓളം കിലോമീറ്ററുകൾ അകലെയുള്ള ഉഷ്ഗുളി (Ushguli) എന്ന അപ്പർ സ്വനേതിയുടെ തലസ്ഥാനമായ മെസ്ത്തിയയിലേക്ക്. അതീവ ദുർഘടവും ആരിലും ഉൾകിടിലമുളവാക്കുന്ന അത്യഗാധമായ കൊല്ലികളും ഏതുസമയത്തും മലയിടിച്ചിൽ സാംഭവ്യവുമായ പരുക്കൻ മലമ്പാതകളിലൂടെ ”ഷൊറോ നാഗതിയാനി” എന്ന എന്റെ ഡ്രൈവർ തന്റെ പഴഞ്ചൻ മിനിവാൻ 80- 100 -110 സ്പീഡിൽ ഒരുകൂസലുമില്ലാതെ പറത്തിവിടുകയാണ്. എൻറെ സഹയാത്രികരായ നോർവീജിയൻ ദമ്പതികൾ പിന്നിലിരുന്നു ഇടക്കിടെ നിലവിളിക്കുന്നത് കേൾക്കാമായിരുന്നു. ഒരു ഡസനിലധികം തവണ ഭാഗ്യംകൊണ്ടു മാത്രമാണ് മരണത്തിന്റെ വക്കിൽനിന്നും രക്ഷപെട്ടുപോന്നത്.

ഉഷ്ഗുളിയിലെ പ്രകൃതിയും ഇക്കോ സിസ്റ്റവും വളരെ വളരെ ലോലമാണ്. അത്യപൂർവമായ സസ്യജാലങ്ങളും കാലാവസ്ഥയും ഈ പ്രദേശത്തെ വളരെയേറെ വ്യത്യ്സ്ഥമാക്കുന്നു. ഇവിടെ നിന്നും 21 കിലോമീറ്റർ 9 മണിക്കൂർ കൊണ്ടു നടന്നെത്തിയാൽ മാത്രമേ ഷ്കാര പർവ്വതത്തിലെ ഗ്ലേസിയറിൽ എത്തിച്ചേരാനാവൂ. ആദ്യത്തെ 2 കിലോമീറ്ററുകൾ പിന്നിട്ടാൽ ഒരു മനുഷ്യജീവിയെപോലും കാണുക അസാധ്യം. കാട്ടുകുതിരകളും അലസമായി മേഞ്ഞു നടക്കുന്ന ചാവാലി പശുക്കളും മാത്രം.

ഇനി ഇവിടെനിന്നും അങ്ങോട്ടു ഞാൻ ഒറ്റക്കാണ്. 42 ഡിഗ്രിയോളമാണ് ഈ ഹൈ ആൾട്ടിട്യൂഡ് മൗണ്ടൈൻപാസ്സിൽ താപനില. സൂര്യനസ്തമിച്ചാൽ ഉടൻതന്നെ താപനില 10 ഡീഗ്രി തൊട്ട് ക്രമേണ -5 വരെ താഴാം. സൂര്യാഘാതമേറ്റ് എൻറെ പിൻകഴുത്തും ചുമലുകളും കഷണ്ടി ആക്രമിച്ചുതുടങ്ങിയ നെറ്റിത്തടവും കരുവാളിച്ചു അവിടങ്ങളിലെ ചർമ്മം അടർന്നുതുടങ്ങിയിരുന്നു. ചെങ്കുത്തായ കയറ്റിറക്കങ്ങളും ഇടയ്ക്കിടെ മുറിച്ചു കടക്കേണ്ടതായുള്ള അതിശക്തമായ ഒഴുക്കുള്ള ഗ്ലേസിയർ നദികളും എന്റെ യാത്രയെ വിവരണാതീതമാകുംവിധം ദുർഘടമാക്കിതീർത്തുകൊണ്ടിരുന്നു. ഇടക്കുവെച്ചാവസാനിപ്പിക്കുക എന്നത് എന്റെ നിഘണ്ടുവില്ലാത്തതുകൊണ്ട് ഞാൻ മുന്പോട്ടുതന്നെ പൊയ്ക്കൊണ്ടേയിരുന്നു.

ഇവിടങ്ങളിലെ പ്രകൃതി, അടിയുടുപ്പിൽ ആദ്യമായ് ചോരകണ്ട കന്നിപ്പെണ്ണിനെപ്പോലെ വളരെ മെലൺകോളിക്കാണ് (melancholic). ജീവിതംകൊണ്ട് കട്ടയുംപടവും കളിച്ചു പൂണ്ടുവിളയാടിയ എന്റെ ചങ്കും കരളും കിഡ്‌നിയുമൊക്കെ വളരെ ആത്മാർത്ഥതയോടെ സത്യസന്ധമായി പണിയെടുക്കുന്നതു കണ്ട് എൻറെ ഫിറ്റ്നസ്സിൽ എനിക്കുതന്നെ അത്ഭുതംതോന്നി.

സൂര്യൻ താണുതുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു അതോടൊപ്പം തണുപ്പ് കൂടിക്കൂടി വന്നുകൊണ്ടേയിരുന്നു. ഇടക്കിടെ അപൂർവം ആളുകൾ തങ്ങളുടെ യാത്ര പാതിവഴിക്കുപേക്ഷിച്ചു നിരാശരായി തിരികെവരുന്നത് കാണാമായിരുന്നു. പലരും എന്നെ പിന്തിരിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. സത്യത്തിൽ ഇതൊരാപകടംപിടിച്ച സ്ഥലമാണ്. ആറേഴു വർഷംമുന്പു വരെ ഇവിടം ബാൻഡിറ്റുകളുടെ, തീവെട്ടികൊള്ളക്കാരുടെ വിഹാരകേന്ദ്രമായിരുന്നു. വിദേശികളെ കൊലപ്പെടുത്തി കൊള്ളയടിക്കുകയെന്നത് ഇവിടങ്ങളിൽ പതിവായിരുന്നത്രെ. എങ്കിലും പണ്ടു വല്യപ്പൻ പഠിപ്പിച്ച ‘കോണക പൂട്ടിലും’ ” ക്രാവ് മാഗ’യിലും തിരുനെൽവേലിക്കാരൻ മയിൽവാഹനം പഠിപ്പിച്ച ”വർമ്മ കലൈ” യിലും വിശ്വാസമർപ്പിച്ചു ഞാൻ അവിടെ തന്നെ തങ്ങുവാൻ തീരുമാനിച്ചു.

അല്പം ദൂരെയായി ഒരു ഗ്ലേസിയർ നദിയൊഴുകുന്നതു കാണാമായിരുന്നു. അതിനപ്പുറം വിശാലമായ പുൽപരപ്പാണ്, അവിടെ കൂടാരമടിച് ഇന്നത്തെ യാത്രക്കു താൽകാലിക വിരാമമിടാമെന്നു തീർച്ചപ്പെടുത്തി. നടന്നു നദിക്കരയിലെത്തിയപ്പോളാണ് മനസ്സിലായത് ഇതുവരെ ക്രോസ്സ് ചെയ്തതിലും സാമാന്യം വല്യ നദിയും ശക്തമായ ഒഴുക്കുമുണ്ടെന്ന്. ഞാൻ വസ്ത്രങ്ങൾ ഓരോന്നോരോന്നായി ജെട്ടിയടക്കം അഴിച്ചു എൻ്റെ ട്രക്കിങ് എക്ക്വിപ്മെന്റ്സിനോടൊപ്പം നന്നായി മുറുക്കിക്കെട്ടി നദിയുടെ മറുകരയിലേക്കെറിഞ്ഞു.എന്റെ കണക്കുകൂട്ടലുകൾ പ്രാകാരം 3 മിനുട്ടിൽകൂടുതൽ വെള്ളത്തിൽ നിന്നാൽ ശരീരം മരവിച്ചു വടിപോലെയാകും. അതുകൊണ്ടു ഒഴുക്കിനൊപ്പം ഒരു 30 – 40 മീറ്റർ താഴേക്കു നീന്തി മറുകര പിടിക്കാം എന്നുറപ്പിച്ചു. ഒരുതരത്തിൽ ഉരുണ്ടുപിരണ്ട്‌ മറുകരയെത്തിയപ്പോൾ എന്റെ ഹൃദയംനിലച്ചുപോയി. ”വീണിതല്ലോ കിടക്കുന്നു ഭുവനിയിൽ” എന്നു കവി പാടിയതുപോലെ എവിടെനിന്നന്നെന്നറിയാതെ പെട്ടന്നു പൊട്ടിമുളച്ചതുപോലെ ആറോളം വരുന്ന ഡച്ചു പെൺകുട്ടികളുടെ ഒരുസംഘം എൻ്റെ മുൻപിൽ.. ഞാനോ പൂർണ്ണ നഗ്‌നനും. തൊണ്ടിമുതലുമായി പിടിക്കപ്പെട്ട കള്ളനെപ്പോലെ അവരുടെ മുൻപിൽ ഞാൻ പരുങ്ങി നിന്നു.

നഗ്നതയായിരുന്നില്ല എൻ്റെ പ്രശ്നം. തണുപ്പുകൊണ്ട് എന്റെ ”ശുഷ്‌മാണി” ചുരുങ്ങി ചുരുങ്ങി ആത്മോപദേശ ശതകത്തിൽ നാരായണഗുരു പറഞ്ഞപോലെ ”അണുവിലുമണുവായ്” ചുരുങ്ങിപ്പോയി. സുഹൃത്തെ എന്റെ അപ്പോഴത്തെ ആ അവസ്ഥ നിങ്ങൾക്കൂഹിക്കാവുന്നതിനുമപ്പുറത്താണ്. മറ്റൊരു വേദനിപ്പിക്കുന്ന സത്യം എന്റെ ജെട്ടിയാണ്. Salomon ൻറെ Trekking shoes, Jack Wolfskin ന്റെ Alpine tent, The North Face ന്റെ hiking വസ്ത്രങ്ങൾ,Fjällmark ന്റെ Backpack എന്നിങ്ങനെ എല്ലാം അത്യാവശ്യം പ്രൊഫഷണലായിരുന്നു. പക്ഷെ ജട്ടി മാത്രം ചതിച്ചു. കഴഞ്ഞ വർഷം നാട്ടിൽ പോയപ്പോൾ തളിപ്പറമ്പ് ബസ്‌സ്റ്റാന്റിൽനിന്നും ”എഴുപതുരൂപയ്ക്കു മൂന്നേ” എന്ന ഫുട്പാത്തു കച്ചവടക്കാരന്റെ ആദായവിലയിൽ വീണുപോയി വാങ്ങിയ ppc എന്ന് ഇലാസ്റ്റിക്കിൽ മുദ്രണം ചെയ്ത ആ ജെട്ടികളിലൊന്ന് എൻറെ അഹംബോധത്തിൻറെ ഉച്ചിയിൽ അവസാനത്തെ ആണിയടിക്കുമെന്നാരറിഞ്ഞു. ഏതായാലും ഇന്നുരാത്രിയിലെ നിലാവിൽ ഈ ഡച്ചു പെണ്ണുങ്ങൾ നുണയുന്ന വോഡ്ക മാർട്ടിനിക്കൊപ്പം അവരുടെ ഇക്കിളിക്കഥയിലെ നായകൻ ഞാനാകുമെല്ലോയെന്നോർത്തു എന്നിലെ വികട കുമാരൻ വക്രിച്ചു ചിരിച്ചു സ്വയം സമാധാനിച്ചു.

സാവധാനം ശരീരത്തെ ഉണക്കി ടെന്റ് ഉറപ്പിച്ചു വിശദദമായി ഒന്നുറങ്ങാൻ തീരുമാനിച്ചു. ഇതുവരെയുള്ള യാത്ര എന്നെ ഒരുവിധം തളർത്തിയിരുന്നു. പതിനെട്ടു പത്തൊൻപതു വയസ്സുകാലത്തു അപ്പർ ഹിമാലയാസിൽ, മാനാ വില്ലേജിനടുത്തു വ്യാസഗുഹയിൽ നാഗാസന്യാസിമാർക്കൊപ്പം കഴിഞ്ഞിട്ടുള്ളതിനാലും, നേപ്പാൾ ടിബറ്റൻ ബോർഡറിൽ ലാപ്ച്ചി താഴ്വരയിൽ കാഗ്യുത്പ യോഗികൾക്കൊപ്പം അലഞ്ഞു നടന്നിട്ടുള്ളതിനാലും ആൾട്ടിട്യൂഡ് സിക്ക്നെസ്സ് എനിക്കൊരു പ്രശ്നമായിരുന്നില്ല. എങ്കിലും ആൾട്ടിട്യൂഡ് ഇൻസോമ്‌നിയ (Altitude Insomnia) അന്നും ഇന്നും ഒരു പ്രശനക്കാരൻ തന്നെയാണ്. എങ്കിലും 6 – 7 മണിക്കൂർ യോഗനിദ്രയിൽ പൂർണമായി വിശ്രമിച്ചു.

പിറ്റേന്നു രാവിലെ ഉദയസൂര്യന് അർഘ്യമർപ്പിച്ച്, സന്ധ്യാവന്ദനം ചെയ്ത്, ഗുരുയോഗവും ഊർദ്ധ്വ പ്രാണായാമവും ചെയ്ത് വീണ്ടുംയാത്രയാരംഭിച്ചു. അകലങ്ങളിൽ ഒരുസ്വപ്നംപോലെ കണ്ടിരുന്ന ”സ്കാരാ ഗ്ലേസിയർ” അടുത്തടുത്തുവന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. ഇപ്പോൾ തൊട്ടുമുന്പിൽ വന്മരങ്ങളുടെ ഇടതൂർന്ന വനമാണ്. ഇവിടെവെച്ചു ട്രെക്കിങ് റൂട്ട്മാർകിങ് അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നു. ഇനിയെങ്ങനെ മുൻപോട്ടുപോകും എന്നതിനു വ്യക്തമായ ഒരു ധാരണയില്ല. എന്റെ ജിപിഎസ് (GPS) ഡിവൈസ് ബാറ്ററി തീർന്നതിനാൽ ഉപയോഗ്യശൂന്യവുമായി. ഞാൻ ശരിക്കും പെട്ടു. ഏതായാലും എന്റെ ഇന്റ്യൂഷനെ വിശ്വസിക്കുക തന്നെ. എന്തും നേരിടാൻ തയ്യാറായി ഞാൻ വനത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു.

മുന്നിൽത്തെളിയുന്ന ഒറ്റയടിപ്പാതയിലൂടെ ഏറെനേരമായി നടക്കുന്നു. എത്ര നടന്നിട്ടും വനത്തിനു പുറത്തുകടക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല. എനിക്കു വഴിതെറ്റിയിരിക്കുന്നു എന്ന സത്യം മനസ്സിലാക്കാൻ എതാനും മണിക്കൂറുകൾ എടുത്തു. ഭയമോ ആശങ്കകളോ ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും ഉള്ളിലെവിടെയോ ഇടയ്ക്കിടെ അപായമാണികൾ മുഴങ്ങികൊണ്ടിരുന്നു. ഇനിയെന്തുചെയ്യണമെന്ന തീരുമാനമെടുക്കാനാവാതെ നിന്ന എന്റെ മുൻപിൽ ദൈവം ഒരു നായയായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. വെളുപ്പും കറുപ്പും കലർന്ന ഒരു സുന്ദരൻ നായ. ഞാൻ അവനെ കൈസർ ,ടിപ്പു, ജാക്കി എന്നിങ്ങനെ എനിക്കറിയാവുന്ന സാധാരണ നായകൾക്കുള്ള പലപേരുകൾ വിളിച്ചെങ്കിലും അവൻ ഗൗനിക്കുന്നേയില്ല. അവസാനം ഉള്ളിൽ തോന്നിയ ഒരാവേശത്തിന് ഞാനവനെ ഡാ പറശ്ശിനിക്കടവു മുത്തപ്പാ എന്നു വിളിച്ചപ്പോൾ വാലാട്ടി അവനെൻറെ അരികിൽ വന്നു മുട്ടിയുരുമ്മിനിന്നു. ജീവിതം ഇങ്ങനെയാണ് ഭായി എല്ലാം അവസാനിച്ചു എന്നു കരുതുന്നിടത്തുനിന്നും അപ്രതീക്ഷിതമായി പുതിയ തളിർപ്പുകളുണരും. അതുകൊണ്ട് ഒരിക്കലും പ്രതീക്ഷകൾ കൈവിടരുത്.ജീവിതം തുറന്നു തരുന്ന വാതിലുകളുടെ വെറുതെയങ്ങു നടന്നുകയറുക. ഇന്നിൽ ജീവിച്ചുകൊണ്ട് ഹൃദയത്തിന്റെ നന്മകളിൽ വിശ്രമിക്കുക. അങ്ങനെ, ”പി.മുത്തപ്പൻ” എന്ന ഗൈഡിൻറെ സഹായത്താൽ ഞാൻ യാത്ര പുനരാരംഭിച്ചു. ഏകദേശം ഒന്നരമണിക്കൂറോളമുള്ള യാത്രക്കു ശേഷം ഞങ്ങൾ വനാതിർത്തിയിലെത്തി.

അതാ വീണ്ടും എന്റെ മുൻപിൽ തന്റെ പൂർണപ്രതാപത്തോടെ ഷ്‌കാര പർവ്വതം. ഇനിയുമൊരു 40 മിനുട്ടോളം ക്ലയിമ്പു ചെയ്താൽ ഞാൻ ഷ്‌കാര ഗ്ലേസിയറിൽ നിന്നുത്ഭവിക്കുന്ന വിശുദ്ധമായ നീരൊഴുക്കിന്റെ മേധാ നാഡിയുടെ ഉദരത്തിലെത്തും.

എന്റെ ഓരോ യാത്രയുമവസാനിക്കുന്നിടത്തുനിന്ന് തലയോട്ടികൾ സ്വപ്നം കാണുന്ന കറുത്ത രാത്രികളുണ്ടാകുന്നു.
ജനിമൃതികളുടെ ബന്ധനങ്ങളിൽ
ആത്മബന്ധങ്ങളുടെ ചിലന്തിവലകളിലെ കറുത്ത പൊട്ടുകൾ…
ഭ്രാന്തും പ്രണയവും ചിതലെടുത്തിഴവിട്ട കറുത്ത ചുണ്ടുകൾ…
തീവ്രമായ ലഹരിയുടെ സർപ്പദംശനങ്ങൾ..
രതിയുടെ കടൽപ്പാമ്പുകൾ..
ആത്മാവുകൊണ്ടാരാധിക്കപ്പെട്ടിട്ടും പ്രതികരിക്കാനാവാതെപോയ
നഷ്ടബോധത്തിൻറെ ക്ഷേത്രഗണിതങ്ങൾ..
കണ്ണീരുകൊണ്ടു ശുദ്ധിയാക്കാനാവാത്ത കറുത്ത പാപങ്ങളുടെ തുരുമ്പുകൾ…
പറയൂ എനിക്കെന്തു ചെയ്യുവാൻ കഴിയും?
യാത്രകൾ എൻ്റെ നിയോഗങ്ങളാണല്ലോ.. നിയതി വരച്ചിട്ട നിതാന്ത നിയോഗങ്ങൾ!!!

അവസാനമിതാ ക്ഷേത്രം പോലെ വിശുദ്ധമായ…. ആദിയോഗിയുടെ ഇരിപ്പടംപോലെ നിർമ്മലമായ നദിയുടെ വിശുദ്ധമുഖം!!! എന്തുകൊണ്ടോ എനിക്കു കണ്ണുനീരടക്കുവാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. നദിയുടെ ഉറവുകളിലേക്കുള്ള ദേശാടനം ഒരർത്ഥത്തിൽ നമ്മുടെ തന്നെ പിറവിയിലേക്കുള്ള തിരികെ നടത്തങ്ങളാണ്. എല്ലാറ്റിന്റേയും ഉത്ഭവം വെറും ശൂന്യതയിൽ… വോയ്‌ഡിൽ നിന്നുമാണെന്നുന്നുള്ള തിരിച്ചറിവുകൾ നൽകുന്ന പരമാനന്ദം. ഞാനും നീയുമൊക്കെ ഉടലെടുക്കപ്പെടുന്നതിനുമെത്രയോമുന്പ് ഈ ശൂന്യതയുടെ നിതാന്തവും അനിർഗ്ഗളവുമായ പൂർണ ബോധത്തിൽ ഒരു ചിന്താതരംഗമായി നിലകൊണ്ടിരുന്നുവെന്നും പിന്നീടെപ്പോഴോ ബോധക്കടലിലെ ഒരലയായി നാം സ്വയം മെറ്റീരിയലൈസ് ചെയ്യപ്പെടുകയും ചെയ്തുവെന്ന പൂർണ്ണത്വത്തിന്റെ അറിവുകളിലേക്കുള്ള ഈ ഉണർവ് …ഹോ !!!!
എന്തെന്തു വാക്കുകൾകൊണ്ടാണ് ഞാനതു വരച്ചിടേണ്ടത്??

പ്രകൃതിയുടെ…..അമ്മയുടെ… ശുദ്ധമായ ഊർജ്ജതുടിപ്പുകൾ എന്നെ അപരിമേയമായ ആനന്ദത്തിലാഴ്ത്തി. വൃക്ഷവേരുകളുടെ മൂലകങ്ങളിൽ സമാധിയിരിക്കുന്ന എന്റെ വിഘടിത സ്വരൂപങ്ങളെ ഞാൻ കണ്ടു.. ശരീരബോധം അലിഞ്ഞപ്രത്യക്ഷമായി… ”ഞാൻ” എന്ന ബോധം ഒരേസമയം എല്ലാറ്റിനും അതീതവും എന്നാൽ സകലത്തിലും അന്തലീനമായിരിക്കുകയും ചെയുന്ന പരമ പ്രകാശ ചൈതന്യമാണെന്നുള്ള പൂർണ്ണവബോധത്തിന്റെ കൊള്ളിമീനുകൾ തലച്ചോറിൽ മിന്നിനിന്നു. ”ഞാൻ” എന്ന ബോധക്കടലിന്റെ അനാദിയും അനിർഗളവുമായ ജ്ഞാനപ്രകാശത്തിൻറെ തുടിപ്പുകളിലാണ് ചരവും അചരവുമായ സകലത്തിന്റെയും അസ്ഥിത്വത്തിന്റെ ഉറവെന്ന നേരറിവിന്റെ ബോധോദയം…

സമ്യക്കായ സമാധ്യാനുഭവത്തിന്റെ ഡയറക്ട് എക്സ്പീരിയൻസ് പ്രദാനം ചെയ്യുന്ന, വാക്കുകൾക്കു വിലങ്ങു വീഴ്‌ത്തുന്ന, ചിന്തകളെ ദിവ്യമായ ശൂന്യതയുടെ ഉദാത്തതയിലേക്കെടുത്തെറിയുന്ന സമാനതകളില്ലാത്ത ആനന്ദലഹരിയിൽ, ആത്മാവിൽനിന്നും അസ്ഥിത്വത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന തന്മാത്രകളിലെ ഉണ്മയുടെ ഉറവുകളിൽ വെളിച്ചത്തിന്റെ പാദമുദ്രകൾ പതിപ്പിച്ച നിരന്തര തീർത്ഥാടനങ്ങൾ… ജീവിതമെന്ന ബുദ്ധത്വത്തിലേക്കുള്ള പരമമായ ഉണർവുകൾ!!! ഇവിടെ വാക്കുകൾ താനെ പരിധി കല്പിക്കപ്പെടുന്നു.

നന്മയിലേക്ക് ഇനിയും താണ്ടുവാനുള്ള പ്രകാശവർഷങ്ങളിൽ നക്ഷത്രവിളക്കുകൾ തെളിയിച്ച് അനന്തമായ ഗുരുകാരുണ്യം. നടന്നുതീർക്കുവാൻ വഴികളുള്ളവർ ജീവിച്ചിരുന്നേ മതിയാവൂ.

ഇനി ജോർജിയയിൽ നിന്നും അസർബൈജാൻ വഴി ഹിച്ഹൈക്ക് ചെയ്ത് ടെഹ്‌റാനിലൂടെ..
ഇസ്ഹാനിലൂടെ (ISFAHAN )ഷിറാസിലേക്ക്..എൻ്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ക്വജാ ഹഫേസിന്റെ (Khwāja Šamsu d-Dīn Muḥammad Hāfez-e Šīrāzī) ശവകുടീരത്തിലെത്തുംവരെ മൗനത്തിന്റെ മുനിമടയിലിരുന്ന് ഒറ്റനക്ഷത്രത്തിന്റെ മാറിടംകണ്ട് ഞാൻ ഒരു കടൽക്കിഴവനെപ്പോലെ വെറുതേ ചിരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കു.

-ഏതൊരു ദേവിയാണോ എന്റെ പ്രജ്ഞയിൽ വാക്കുകളായി, അറിവായി, ബോധത്തിന്റെ ഉണർവായി സംസ്ഥിതയായിരിക്കുന്നത്.. വാഗ്വിലാസിനിയായ ആ ദേവിക്കായിക്കൊണ്ട് അടിയന്റെ ആത്മ നമസ്കാരം.-

അലെഖ് നിരഞ്ജൻ!! തഥാത്വമസ്തു!! ഓം സായി റാം!! ഖുദാഹഫിസ്!!!

Advertisements

3 thoughts on “സ്വനേതിയൻ യാത്ര കുറിപ്പുകൾ!!!

  1. ഇതിനെ എഴുത്ത് എന്നാണോ വിളിക്കേണ്ടത് എന്നറിയില്ല…
    അനുഭവങ്ങൾ ഇത്ര ഭ്രമാത്മകമായി വരച്ചിടുന്ന മറ്റൊരു യാത്രികനെ കണ്ടിട്ടില്ല

    Like

    • നന്ദി സുഹൃത്തേ. അനുഭവങ്ങളുടെ തീക്കൊള്ളികൾ ഹൃദയത്തെ പൊള്ളിക്കുമ്പോൾ അറിയാതെ നാം എഴുതിപ്പോകും.

      Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s