പ്രണയം വരച്ചിട്ട യാത്രകൾ!!

സുഹൃത്തേ,

നീ കല്പിക്കുന്ന അതിർ വരമ്പുകളുടെ ചുഴികളിൽപെട്ട് നിൻ്റെ ആത്മാവ് അസ്വസ്ഥതപ്പെടതിരിക്കട്ടെ. സ്വാതന്ത്രനായിരിക്കുക എന്നാൽ നിർഭയനായിരിക്കുക എന്നതുകൂടിയാണ്.

തീവ്രമായ അനുഭവങ്ങളുടെ ഓർമകളായാണ്എന്നിൽ യാത്രകൾ അടയാളപ്പെട്ടിരിക്കുക. അതിൽ പ്രണയവും, ആത്മീയതയും രതിയും തത്വചിന്തയുമൊക്കെ കണ്ടേക്കാം. ഉത്കടമായ ഉൾവിളികളുടെ ഭ്രാന്തമായ ആവേശത്തിൽ നിയതമായ ലക്ഷ്യങ്ങളില്ലാതെ നിയോഗംപോലുള്ള യാത്രകളുടെ അവിരാമമായ തുടർച്ചകളിൽ ഒരവധൂതനെപ്പോലെ അലയുന്നതിനാൽ നിൻ്റെ സന്മാർഗികതയുടെ വെളിപാടുതറകളിൽ ഒരുപക്ഷെ ഞാൻ അന്യനായിരിക്കാം. എങ്കിലും ഞാൻ എഴുതിക്കൊണ്ടേയിരിക്കും കാരണം ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് എനിക്കെന്നെ ബോധ്യപ്പെടുത്തേണ്ടതുണ്ട്.

സ്റ്റോക്‌ഹോമിൻ്റെ പുരാതന നഗരമവസാനിക്കുന്നിടത്തുനിന്നും ഉയരങ്ങളിലേക്ക് കയറിപ്പോകുന്ന ഇടുങ്ങിയ ഒരൂടുവഴിയുണ്ട്.അതുചെന്നവസാനിക്കുന്നത് ചരിത്രത്തിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിമാറാൻ ശ്രമിച്ചു പരാജയപ്പെട്ടെന്നവണ്ണം നിലകൊള്ളുന്ന ഒരു നീളൻ കെട്ടിടത്തിൻ്റെ കിഴക്കുവശത്തേക്കു തുറക്കുന്ന കനത്ത മരവാതിലിനു മുൻപിലാണ്. അതിനുള്ളിൽ നൂറ്റാണ്ടുകളായി ധ്യാനത്തിലാണ്ടുപോയ ബുദ്ധഭഗവാൻ്റെ ഭീമാകാരമായ ഒരു വെങ്കലപ്രതിമയുണ്ട്. മിക്കപ്പോഴും നഗരത്തിനുള്ളിലേക്കുള്ള എൻ്റെ യാത്രകൾ ഇവിടെയവസാനിക്കുന്നു. ചിലപ്പോഴൊക്കെ ഈ നിശ്ചലതയിലിരുന്ന് ഞാൻ ഭൂതകാലം തുറന്നുവിടുന്ന ചികിത ഭാവനകളെ ഉച്ഛാടനം ചെയ്യുവാൻ ദീർഘ ധ്യാനത്തിൽ മുഴുകിയിരിക്കാറുണ്ട്. എങ്കിലും അഭയമുദ്രിതനായ അവൻ്റെ കാൽച്ചുവടുകളുടെ ആൽത്തറയിലാണ് പലപ്പോഴും തീവ്രമായ ഓർമ്മകളുടെ കറുത്തവാവുകൾ ഇവനെ സ്മാർത്തവിചാരം ചെയ്യുക .

വെളിച്ചത്തിലേക്കു തുറന്നുവെക്കപ്പെട്ട ഇരുൾതുരങ്കങ്ങളിലൂടെ ഏകരായി നടന്നുപോയവർ കേൾക്കുന്ന നിലവിളികളുണ്ട്. തീവ്രമായ വേദനകളുടെ … ദുരന്തവിസ്ഫോടനങ്ങളിൽ ചിതറിപ്പോയ അല്പസ്വപ്നങ്ങളുടെ വിഭ്രമപ്പെടുത്തുന്ന ചിലമ്പിച്ച നിഴൽ രോദനങ്ങൾ. അപരിമേയമായ ആത്മബോധത്തിൻ്റെ ഉണർവൊളികളിലൂടെ ഏകാകിയായി സഞ്ചരിക്കുന്ന ഇവന് എന്തുകൊണ്ടോ വാഴ്‌വെന്നത് പരമമായ ഉണ്മയുടെ വിവിധ ദൃഷ്ടാന്തങ്ങളായി പരിണമിക്കുന്നു.

പതിനേഴു വർഷങ്ങൾക്കുമുൻപ്, ഭ്രാന്തയൗവ്വനത്തിൻ്റെ ഉന്മാദമൂർച്ഛയിൽ ഹിമാലയത്തിൻ്റെ വന്യതയിൽ നാഥ് യോഗികൾക്കൊപ്പം അലഞ്ഞു നടന്നിരുന്നപ്പോളെപ്പോഴോ ഒരിക്കൽ വിശുദ്ധ ഗംഗയുടെ കരയിലെ അപ്രശസ്തമായ ഒരാശ്രമത്തിൻ്റെ കുമ്മായമടർന്നു വീണ് പൂതലിച്ച മുറിയിൽ തീവ്രരോഗിയായി കിടക്കേണ്ടി വന്നിട്ടുണ്ട്. കാറ്റുപിടിച്ച് ഒട്ടൊക്കെ തകർന്ന ജനാലയിലൂടെ പുറത്ത് ഗഡ്‌വാളി പണ്ഢകൾ ചാണകവറളികൾകൊണ്ട് തനിക്കായി ചിതയൊരുക്കുന്നതും കണ്ടുകൊണ്ട് നിസ്സംഗനും നിസ്സഹായനുമായ ഒരു പതിനേഴുകാരൻ! ഇടയ്ക്കിടെ ജനലരികിൽ വന്ന് അവർ അവൻ്റെ മരണത്തിലേക്ക് എത്തിനോക്കും അവൻ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നതിൽ അതൃപ്തിപ്പെട്ട് തിരികെ പോയി നിലാവ് വീണു തിളങ്ങുന്ന ഗംഗയുടെ അഖണ്ഡമായ ഒഴുക്കിലേക്ക് കണ്ണുനട്ടിരിക്കും. അവൻ്റെ മരണം അവരുടെ കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് അന്നവും ജീവനും ഊർജ്ജവുമായി പരിണമിക്കുമ്പോൾ അതൊരാഘോഷമാകുന്നു.

ഹിമാലയത്തിലെ അപ്രസക്തമായ ഈ ചെറുഗ്രാമത്തിൽ പെടുമരണപ്പെട്ട്, ഒരുപക്ഷെ മുഴുവനും എരിഞ്ഞുതീരാത്ത ഒരജ്ഞാത ജഡമായി ചെറുമീനുകളും തെരുവുനായ്ക്കളുമാഹരിച്ച് അവൻ ഗംഗയിലൂടെ ഒഴുകിയേക്കാം. കണ്ണൂരിലെ ഒരു കുഗ്രാമത്തിൽ നിന്നും ആത്മവിദ്യനേടാൻ ഗുരുവിനെത്തേടി വീടുവിട്ട് ഹിമാലയത്തിലേക്കു പാലായനംചെയ്ത സിജു കൊട്ടാരത്തിൽ ജോസ് എന്ന പതിനേഴുകാരൻ്റെ പ്രാണൻ, ആയുസ്സിൻ്റെ പ്രയാണം സ്തംഭിച്ചുപോയതിനാൽ ശരീരത്തോട് കലഹപ്പെട്ട് ഇറങ്ങിമാറാൻ തയ്യാറെടുക്കുന്ന ആ വന്യമായ സന്ധ്യയിലേക്ക് ടിബറ്റൻ ബുദ്ധിസ്സത്തിലെ കാഗ്യു പരമ്പരയിൽ പ്പെട്ട ‘ദ്രുബ് വാങ്ങ് നോർബു റിമ്പോച്ചെ’ അപ്രതീക്ഷിതമായി അവതരിച്ചു. മുറിയിൽ മുനിഞ്ഞു കത്തിക്കൊണ്ടിരുന്ന എണ്ണവിളക്കിൻ്റെ തിരിനീട്ടിവെച്ച്, ദുർബലമായിപ്പോയിരുന്ന അവൻ്റെ പ്രാണാ- പാന സമമാനന്മാരെ ഉജ്ജ്വലിപ്പിച് അവനെ വെളിച്ചത്തിൻ്റെ ധവളപ്രവാഹത്തിലേക്കു വലിച്ചിട്ട.. ബോധത്തിനും അബോധത്തിനുമിടയിലെ കറുത്ത ഇടനാഴികളിൽ മുരടിച്ചുനിന്ന ജീവൻ്റെ വേരുകളെ അനാദിയായ കരുണയുടെ വിളക്കുമരത്തിലേക്കു പടർത്തിയ ആ മഹാതപസ്വിയുടെ പേലവ കരങ്ങളിലൂടെ ഉണർവിലേക്ക് ഒരിക്കൽക്കൂടിയൊരു ക്വാണ്ടംലീപ്പ് . അകന്നു പോകുന്ന പ്രാത്ഥനാ ചക്രത്തിൻ്റെ പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിനപ്പുറം അകലങ്ങളിൽ അലിഞ്ഞപ്രത്യക്ഷമാകുന്ന ‘ഓം മാണി പദ്മെ ഹം’ എന്ന വിശുദ്ധ മന്ത്രത്തിൻ്റെ ശാന്തധ്വനികളിലൂടെ എഴുതിവെക്കപ്പെടാത്ത ജീവിതത്തിൻ്റെ ചരിത്രത്തിലേക്കവൻ തിരികെ നടന്നു.

ഹിമാലയത്തിൻ്റെ അപരിചിതവഴികളിലും വരാണസിയുടെ അഴുക്കുപുരണ്ട സ്നാനഘട്ടങ്ങളിലും ഒരുഭിക്ഷാംദേഹിയായി അലഞ്ഞു നടന്നിരുന്ന.. പരമമായ അറിവിൻ്റെയുണ്മയിൽ ഉന്മാദിയായി സ്വയംനഷ്ട്ടപ്പെട്ട ആ അനന്തമായ നാളുകളിലെ പ്രേത സ്മരണകളുടെ നിശബ്ദ വാചാലതയിലേക്ക്… ഒരു മെയ്‌ മാസപ്പകലിൻ്റെ അസ്തമയത്തിൽ പതിഞ്ഞ കാൽവെയ്പ്പുകളോടെ അവൾ കയറി വന്നു; ..

നിഴൽ നീണ്ട വരാന്തയിലൂടെ അകാലത്തിലുണർന്ന വസന്തം പോലെ അവൾ വെളിച്ചത്തിൻ്റെ ധവളധൂളിമയിലെക്കു നടന്നു വന്നു. ജീവിതതിൻ്റെ ഉച്ഛസ്‌ഥായി എന്നത് എല്ലാ പ്രകംബനങളെയും ഉള്ളിലൊതുക്കുന്ന നിശ്ശബ്ദതക്കും നിശ്ചലതക്കുമിടയിലെ അളവുകോലുകൾക്കതീതമായ വിദൂരതയാണ്. എൻറെ സത്തയുടെ ഇരുട്ടിലേക്ക് അവൾ വെളിച്ചത്തിൻ്റെ തീ പിടിപ്പിച്ചപ്പോൾ ഞാനെന്ന ചിന്തകൾ അവയുടെ ഉത്ഭവത്തിൽ തന്നെ മൃതിയടഞ്ഞു…

ഉണങ്ങിയ മൊറാവിയൻ മുന്തിരിയിലകളുടെ ഗന്ധമുള്ള മുടിയിഴകളിൽ തഴുകി നിർന്നിമേഷയായി എന്നെ നോക്കിനിൽക്കുന്ന അവളെന്നെ സങ്കൽപ്പത്തെ ഞാൻ ഹൃദയംകൊണ്ട് തൊട്ടപ്പോൾ എന്നിലൂടെ വിരാമമില്ലാതെ.. വികല്പങ്ങളില്ലാതെ വാക്കുകൾ വിനിർഗളിച്ചു. ബോധിചിത്തവും , ആത്മാവും, മരണവും ധ്യാനവുമെല്ലാം ഞങ്ങളിലൂടെ പുതിയ നിർവചനങ്ങളുൾക്കൊണ്ടു. അനേകം ചന്ദ്രികാരാത്രികളിൽ നിഴൽ തിരശ്ശീലകൾക്കപ്പുറത്തുനിന്നും അവൾ എന്നിലേക്ക്‌ കടന്നു വന്നു. എന്റെ യാത്രകൾ അവളിലേക്കുള്ള ദൂരമായി രൂപാന്തരപ്പെട്ടു.
അവളുടെ തവിട്ടു നിറമുള്ള ബൊഹീമിയൻ കണ്ണുകളുടെ ആഴങ്ങളിൽ ആ ഹൃദയത്തിലേക്കുള്ള കൈവഴികൾ ഞാൻ കണ്ടു. പലപ്പോഴും നിലാവെളിച്ചത്തിൻ്റെ സുഭഗ നിശ്ചലതയിൽ അഗാധമായ ആത്മധ്യാനത്തിൽ മുഴുകി ഞങ്ങൾ സ്വയം മറന്നു.

എൻ്റെ ഹൃദയ മുറിവുകളുടെ ഇരുൾ കൂടാരങ്ങൾ അവളുടെ സാന്ദ്രമിഴികളുടെ നിർമ്മലസംഗീതത്താൽ വിമലീകരിക്കപ്പെട്ടു. ഒരിക്കൽപ്പോലും ഒരാലിംഗനമോ ചുംബനമോ കൈമാറാതെ ഞങ്ങൾ തീവ്രമായി പ്രണയിച്ചു. അവൾ അനന്തമായ ആനന്ദവും വിശ്രാന്തിയുമായിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിലാവും നക്ഷത്രങ്ങളുമുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ ശരത്കാലമഴയുടെ മുഗ്‌ദസംഗീതമായിരുന്നു. അവളുടെ ആത്മാവിൻ്റെ സമതലങളിൽ ഞാൻ അലിവിൻ്റെ നിലക്കാത്ത നീരൊഴുക്കുകൾ ദർശിച്ചു.

മഞ്ഞുകാലം അവസാനിച്ചുതുടങ്ങിയ ആ ഞായർ അവധിയുടെ ആലസ്യത്തിൽ ഒരു പഴകിയ കാർഡ്ബോർഡ് കഷ്ണത്തിൽ തൻ്റെ വിലാസമെഴുതിവെച്ച് അപ്രത്യക്ഷയാകുന്നതുവരെ അവൾ എൻ്റെ വിമൂകതയുടെ വാചാലതയായിരുന്നു. അവൾ തുറന്നിട്ട വാതിലിലൂടെ അവസാനമില്ലാത്ത വസന്തത്തിൻ്റെ അപൂർവ്വ വർണങ്ങൾക്കപ്പുറം അകളങ്കിത പ്രണയത്തിൻ്റെ ഉദാത്ത ചൈതന്യം എന്നെ ഉന്മത്തനാക്കിയിരിന്നു .

മധ്യയൂറോപ്പിലെ ഏതോ വിദൂര ഗ്രാമത്തിലെ കാല്പനികതയുടെ നിഴൽവെളിച്ചങ്ങളിൽ അലിഞ്ഞുപോയ ആ പെൺകുട്ടി എന്നിലവശേഷിപ്പിച്ചു പോയ പ്രകാശത്തിൻ്റെ വിത്തുകളിൽ ജീവിതം വസന്തത്തിൻ്റെ പുനരാഗമനം ദർശിച്ചു. Domažlice 1889 _ Plzeň – Czech Republic. മറ്റൊന്നും രേഖപ്പെടുത്താത്ത ആ കടലാസുതുണ്ടിൽ അവൾ പറയാതെപോയ വാക്കിന്റെ വാചാലതയിൽ എൻ്റെ ആത്മാവ് തടവിലാക്കപ്പെട്ടു.

ഇനി യാത്രയാണ്.. അവളെന്നെ ഉണർവിൻ്റെ അറിവിലേക്ക് വേരുകൾ നീട്ടിയുള്ള തീർത്ഥാടനം. അവധി തരപ്പെടാത്തതിനാൽ ന്യുമോണിയയുടെ ലക്ഷണങ്ങളുണ്ടെന്നു മേലധികാരിയോടു ലജ്ജയില്ലാതെ കള്ളം പറഞ്ഞ് ഒരു വ്യാഴാഴ്ച രാവിലെ ‘നോർവീജിയൻ എയറിൻ്റെ’ വിമാനത്തിൽ ചെക്ക് റിപ്ലബിക്കിൻ്റെ തലസ്‌ഥാനമായ പ്രാഗിലേക്കു ഞാൻ യാത്ര തിരിച്ചു. ഇതിനുമുൻപ് പല തവണ പ്രാഗ് സന്ദർശിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും മുമ്പനുഭവപ്പെട്ടിട്ടില്ലാത്ത കൗതുകത്തോടെ ‘വെക്‌ളാവ് ഹവേൽ എയർപോർട്ടിലേക്ക്’ ഞാൻ പറന്നിറങ്ങി. എയർപോർട്ടിൽ നിന്നും അത്രയൊന്നും വികസിതമല്ലാത്ത മെട്രോ തീവണ്ടിയിൽ ആറ് സ്റ്റേഷനുകൾകപ്പുറമുള്ള പേരു മറന്നുപോയ സ്റ്റേഷനിലേക്ക്. അവിടെ നിന്നുമാണ് ‘പ്ലിസെഞ് ‘ എന്ന നഗരത്തിലേക്കുള്ള ബസ് പുറപ്പെടുന്നത്.

ഇതുവരെയുള്ള ഓരോ യാത്രയും നിയതമായ ലക്ഷ്യങ്ങളില്ലാതെ ഒരു നിയോഗം പോലെ സമയ-കാലത്തിൻ്റെ വികല്പ വിന്യാസങ്ങളുടെ പരിക്രമണങ്ങളിൽ സ്വയം സംഭവിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളവയാണ്. ഇതാദ്യമായാണ് മുൻകൂട്ടിയുള്ള ലക്ഷ്യത്തിലേക്കൊരു യാത്ര. അവളെന്നെ ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക്.. അപൂർണമായ വിലാസവുമേന്തി വിധിയുമായി ഉടമ്പടിയൊപ്പിട്ട വഴികളറിയാത്ത ആദ്യ യാത്ര.

മധ്യാഹ്നത്തിന്റെ ഇളംചൂടിലേക്ക് പ്ലിസെഞ് നഗരത്തിൽ ഞാൻ ബസ്സിറങ്ങി. ഇനിയിവിടെ നിന്ന് ‘ഡോമസ്ലീത്സേ’ യിലേക്ക് എങ്ങിനെ എത്തിപ്പെടുമെന്ന് വ്യക്തമായ രൂപമില്ലാത്തതിനാലും കണ്ടു മുട്ടിയ ഒട്ടുമിക്ക ആളുകൾക്കും ഇംഗ്ലീഷ് വശമില്ലാത്തതിനാലും എൻ്റെ അന്വേഷണങ്ങൾ തൃപ്തികരമായ മറുപടികളില്ലാത്ത വിഷമസന്ധികളായി മാറി. പ്ലിസെഞ് നഗരത്തിൻ്റെ തെരുവുകളിൽ മണിക്കൂറുകളോളം അലഞ്ഞ് ഒടുവിൽ ഡോമസ്ലീത്സേ വഴി ജർമനിയിലെ ‘റെയ്ഗെൻബുർഗിലേക്ക്’ തിരിക്കുന്ന ഒരു ബസ്സിൽ സീറ്റ് തരപ്പെടുത്തി. അത്യാവശ്യം ഇംഗ്ലീഷ് സംസാരിക്കുന്ന സ്റ്റീവൻ എന്ന ജർമൻ ഡ്രൈവറോട് എന്നെ ഡോമസ്ലീത്സേയിൽ ഇറക്കിവിടാൻ ചട്ടം കെട്ടിയശേഷം എൻ്റെ പത്തൊൻപതാം നംബർ സീറ്റിൻ്റെ സുഖദതയിലേക്ക് ഇന്നിൻ്റെ അലച്ചിലുകളെയിറക്കിവെച്ച് ചില്ലുജാലകത്തിനപ്പുറം സോസേജ് വിൽക്കുന്ന വൃദ്ധസ്ത്രീയുടെ നരച്ച ചുളിവുകളിലേക്ക് ചിന്തകളെ മേയാൻവിട്ട് ഞാനിരുന്നു .

ജർമൻ-ചെക്ക് അതിർത്തിയിൽ പതിനായിരത്തിൽ താഴെ മാത്രം ആളുകൾ വസിക്കുന്ന അലസമായ ഒരു മധ്യ യൂറോപ്പിയൻ നാട്ടുന്പുറമാണ് ഡോമസ്ലീത്സേ. കല്ലുപാകിയ നീളൻ ചത്വരത്തിൻ്റെ ഇരുവശങ്ങളിലുമായി ഏതാനും ഡെക്കാഡീയൻ കെട്ടിടങ്ങൾക്കപ്പുറം കോട്ടവാതിൽവരെ ഒരുകല്ലേറുദൂരം വിസ്തൃതിയിൽ അതങ്ങിനെ നീണ്ടുകിടക്കുന്നു. ബൊഹേമിയൻ കാടുകൾ മൂടിയ ചെങ്കുത്തായ മലകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, മരവേരുകളുടെ തീർത്ഥവുംപേറി ഇരുണ്ട വന്യതയുടെ മാർവിടത്തിലൂടെ സമതലങ്ങളിലേക്കൊഴുകുന്ന റെഡ്‌സുബാ നദിയുടെ കരയിൽ ആരോ വരച്ചിട്ട രേഖാചിത്രം പോലെ ഡോമസ്ലീത്സേ.

ഞാൻ ഉറക്കത്തിൽനിന്നുമുണർന്നത് പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്കായിരുന്നു. ബസ് ഏകദേശം കാലിയായിരിക്കുന്നു, എത്ര നേരമുറങ്ങിയെന്ന് ഒരു രൂപവും കിട്ടിയില്ല. ഉറക്കച്ചടവോടെ ഇടയ്ക്കിടെ ഇരുളിൽ തെളിയുന്ന മഞ്ഞവെളിച്ചത്തിൽ മഴിയാഴ്ത്തിയിരിക്കവേ വഴിയരികിൽ ജർമ്മൻ ബോർഡുകൾ കണ്ടുതുടങ്ങിയതിനാൽ സംശയംതോന്നി സ്റ്റീവനോട് ചോദിച്ചപ്പോഴാണ് ഞാൻ ഞെട്ടിപ്പോയത്. ഡോമസ്ലീത്സേയും പിന്നിട്ട് ബസ് ജർമനിയിൽ പ്രവേശിച്ചിട്ട് ഏകദേശം ഒരു മണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ക്ഷമാപണം നിറഞ്ഞ അയാളുടെ നോട്ടത്തിൽ ഞാനെൻ്റെ നീരസം കടിച്ചിറക്കി. അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ അയാളോട് നീരസപ്പെടുന്നതിൽ എന്തർഥമമാണുള്ളത്? ഉണർന്നിരിക്കാത്ത ഞാൻ തന്നെയാണ് തെറ്റുകാരൻ. ക്ഷമാപണത്തോടെ ഒരു ചെറിയ ജംഗ്‌ഷനിൽ അയാൾ ബസ് നിർത്തി എന്നെ ഇറക്കിവിട്ടു.

എൻ്റെ ഹിച്-ഹൈക് പരീക്ഷണങ്ങൾ പരാജയപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരുന്ന അനേകം മണിക്കൂറുകൾക്കൊടുവിൽ ഒരു പഴയ ടൊയോട്ട കാമ്രി എൻ്റെ മുൻപിൽ വന്നു നിന്നു. ”മലയാളിയാണല്ലേ ” എന്ന ചോദ്യത്തോടെ സുസ്മേരവദനനായ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ എനിക്കു നേരെ കൈവീശി. ”ഞാൻ ഫാദർ: ജോൺ ഈശോ; ഇവിടെ അടുത്തുള്ള ഒരു പള്ളിയിൽ സർവീസ് ചെയ്യുന്നു’ അദ്ദേഹം എന്നോട് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. അദ്ദേഹം ചെക്ക് ബോർ ഡറിനടുത്ത് ‘റിമ്പോ ‘എന്ന സ്ഥലത്തേക്കുള്ള യാത്രയിലായിരുന്നു. അങ്ങിനെ ഫാദർ ജോണ് ഈശോയുടെ കരുണയിൽ ഞാൻ വീണ്ടും ചെക്ക് ബോർഡറിൽ എത്തിച്ചേർന്നു. എന്നെ അവിടെയിറക്കി എന്താവശ്യമുണ്ടെങ്കിലും വിളിക്കുവാൻ ഫോൺനമ്പറും നൽകി അദ്ദേഹം യാത്ര പറഞ്ഞു പോയി.

കുറേനേരം കാത്തുനിന്നിട്ടും മറ്റു വാഹനങ്ങളൊന്നും കാണാത്തതിനാൽ അല്പം ദൂരെ അനേകം ട്രക്കുകൾ നിരനിരയായി നിർത്തിയിട്ട കൂടുതൽ വെളിച്ചകണ്ട ഭാഗത്തേക്ക് ഞാൻ നടന്നു. ചെക്ക്- ജർമൻ അതിർത്തിയിൽ നിറയെ അഭൂതപൂർവ്വമാംവണ്ണം ചെറുതും വലുതുമായ അനേകം ചൂതാട്ട കേന്ദ്രങ്ങളുണ്ട്. എൻ്റെ ഊഹം ശരിയാണെങ്കിൽ മിക്ക ചൂതാട്ടകേന്ദ്രങ്ങളും വേശ്യാലയങ്ങൾകൂടിയാണ്. ജർമ്മൻ ട്രക്ക് ഡ്രൈവർമാർക്കായി അണിഞ്ഞൊരുങ്ങുന്ന പഴയ ഈസ്റ്റ് യൂറോപ്യൻ പെണ്ണുങ്ങൾ…

ഇന്നു രാവിലെമുതൽ കാര്യമായി ഒന്നും കഴിക്കാത്തതിനാലാവാം കാര്യമായ വിശപ്പും നല്ല തലവേദനയുമുണ്ട്. മുൻപിൽ കണ്ട ‘Thai Smile’ എന്ന താരതമേന്യ ചെറുതായ കൂടാരം പോലെ തോന്നിക്കുന്ന ഒരു ചൂതാട്ട കേന്ദ്രത്തിലേക്ക് ഞാൻ കടന്നു ചെന്നു. , വിവിധ തരത്തിലുള്ള ഇറോട്ടിക് മസ്സാജുകളുടെ മെനു കണ്ടൽഭുതംകൂറി, അർദ്ധനഗ്നരായ വലിയ മാറിടങ്ങളും തുടകളും പ്രദർശിപ്പിച്ച് അലസം നടന്നു നീങ്ങുന്ന ഏഷ്യൻ – യൂറോപ്യൻ പെണ്ണുങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ ആ ചൂതാട്ടകേന്ദ്രത്തിൻ്റെ റെസ്റ്റാറ്റോറെന്റിലേക്കു ഞാൻ നടന്നു . ഒരു പ്ലേറ്റ് തായ് ഗ്രീൻകറിയും ജാസ്മിൻ റൈസും കഴിച്ച് ഇനിയെന്ത് എന്നാലോചിച്ചിരിക്കുമ്പോഴാണ് ഇംഗ്ലീഷ് സംസാരിക്കുന്ന ഒരു തായ് പരിചാരിക എൻ്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടത്.അവളോട് ഡോമസ്ലീത്സേയിലേക്ക് പോകുവാനുള്ള വഴികളാരാഞ്ഞപ്പോൾ കാത്തുനിൽക്കുവാനാവശ്യപ്പെട്ട് അവൾ റസ്റ്റോറണ്ടിനെയും അടുക്കളയേയും വേർതിരിക്കുന്ന ഇടനാഴിക്കപ്പുറം ഇരുട്ടിലെവിടെയോ അപ്രത്യക്ഷയായി. അലപനേരത്തിനേശഷം മറ്റൊരു പെൺകുട്ടിയുമായി അവൾ എൻ്റെയടുക്കലെത്തി.

മറിയം അതായിരുന്നു അവളുടെ പേര് . ഏറെക്കുറെ അനാവൃതമാക്കിയ പച്ചകുത്തിയ മാറിടങ്ങളും വിലകുറഞ്ഞ സുഗന്ധതൈലത്തിൻ്റെ കടുത്ത ഗന്ധവും ശൂന്യമായ കണ്ണുകളുമുള്ള മറിയം. ചില അഭിസാരികകളിൽ കാണാവുന്ന ആരെയും കൂസാത്ത, എന്തിനും തയ്യാറെന്ന ഭാവം അവളുടെ മുഖത്ത് പ്രകടമായിരുന്നു. ‘ ഐ വിൽ ടേക്ക് യു ടു ഡോമസ്ലീത്സേ ബട്ട് യൂ ഹാവ് ടു പേ മീ ഫിഫ്റ്റി യൂറോസ്’ എന്ന് മുറിഞ്ഞ ഇംഗ്ലീഷിൽ അവൾ പറഞ്ഞത് പേശിപ്പേശി പതിനഞ്ച് യൂറോയിലെത്തിച്ചു. ഒരുവേള അവൾ നന്നായി മദ്യപിച്ചിട്ടുണ്ടന്നുവരെ എനിക്കു തോന്നിയെങ്കിലും എന്തുംവരട്ടെയെന്നു കരുതി അവളുടെ പഴഞ്ചൻ ‘ഷ്‌കോട ഒക്ടാവിയയിൽ’ ഡോമസ്ലീത്സേ യിലേക്ക് ഞാൻ യാത്രതിരിച്ചു. ഡു യൂ ലൈക് മ്യൂസിക്? എന്ന് ചോദിച്ച് മറുപടിക്കു കാത്തുനിൽക്കാതെ അവൾ ഉച്ചത്തിൽ പാട്ടുവെച്ച് ചുമലുകൾക്കൊണ്ട് താളംപിടിച്ച് എന്നെ നോക്കി കണ്ണിറുക്കി ചെക്ക് റിപ്പബ്ലിക്കിൻ്റെ അതിർത്തി ലക്ഷ്യമാക്കി വണ്ടി പായ്ച്ചു. ഈശോ ഇറക്കിവിട്ടിടത്തുനിന്നും എന്നെ ”മഗ്നൽന” മറിയം ഏറ്റെടുത്തതിൻ്റെ ഐറണിയോർത്ത് ഞാൻ ഉള്ളിൽ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവളുടെ റൊമാനിയൻ പാട്ടുകൾ ആസ്വദിക്കുന്നതായി അഭിനയിച്ചു. ഏതാണ്ട് മുപ്പത് -മുപ്പത്തഞ്ജ് മിനിറ്റുകൊണ്ട് ഞങ്ങൾ ഡോമസ്ലീത്സേയിൽ എത്തിച്ചേർന്നു. അവൾക്കുള്ള പണം നൽകി നന്ദി പറഞ്ഞിറങ്ങുന്നതിനിടയിൽ ഡു യൂ വാണ്ട് മീ? ഐ കോസ്റ്റ് അനദർ ടൂ ഹണ്ട്രഡ് യൂറോസ് എന്ന അവളുടെ ശൃംഗാരം നിറഞ്ഞ ചോദ്യത്തിന് സ്റ്റോക്ക്ഹോമിൽനിന്നും പ്രിയപ്പെട്ടവളെ തേടിയിറങ്ങിയ എൻ്റെ മൂല്യബോധത്തിൻ്റെ പ്രത്യയശാസ്ത്രങ്ങളിൽ സ്ത്രീ എന്നത് മറ്റൊരുതരത്തിൽ വിവക്ഷിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതിനാൽ അവളെ ഞാൻ നിരസിച്ചപ്പോൾ ”യൂ ഹാവ് എ ഗേൾഫ്രണ്ട്, ഓ ഫക്ക്” എന്നു പിറുപിറുത്തുകൊണ്ട് ജർമനിയിലേക്ക് തിരിയുന്ന റോഡിലേക്ക് അവൾ തൻ്റെ ഷ്‌കോടയെ ഇരമ്പിയിറക്കിയകന്നുപോയി.

രാത്രി ഒരുപാടായിരിക്കുന്നു. തണുപ്പിൽ കൂനി വിറച്ചുനിൽക്കുന്ന ഒരു ചെമ്മരിയാടൊഴികെ ഡോമസ്ലീത്സേയുടെ വിശാല ചത്വരം പൂർണ്ണമായും വിജനമായിരുന്നു. അല്പമകലെ കണ്ട ഹോട്ടലിലേക്ക് നടന്നെങ്കിലും മുറിയൊഴിവില്ലാത്തതിനാൽ മറ്റൊന്നും ചെയ്യുവാനില്ലാതെ ഡൊമനിക്കയെന്ന റിസപ്‌ഷനിസ്റ്റ്‌ പെൺകുട്ടിയുടെ കരുണയുടെ ഇളംചൂടിലേക്ക് പുറത്തെ തണുപ്പിൽ നിന്നും ഞാൻ രക്ഷനേടി. അവളുടെ രാത്രിജോലിക്ക് കൂട്ടിരുന്ന് കഥകൾപറഞ്ഞും ഉറക്കംതൂങ്ങിയും ഞാൻ നേരം വെളുപ്പിച്ചു. ഹങ്കറിയിലും സ്ലോവാക്യയിലും ക്രൊയേഷ്യയിലും മാത്രം സഞ്ചരിച്ചിട്ടുള്ള അവൾക്കു ഞാനെന്ന ഇന്ത്യക്കാരൻ ഒരു കൗതുകമായിരുന്നു.

അടുത്തദിവസം രാവിലെ തന്നെ ഡൊമെനിക്ക വരച്ചുതന്ന മാപ്പുമായി അവൾ അടയാളപ്പെടുത്തിയ വഴികളിലൂടെ പ്രിയപ്പെട്ടവളുടെ വീടുതേടി ഞാൻ വീണ്ടും യാത്ര തുടങ്ങി . കുന്നുകയറിച്ചെല്ലുമ്പോൾ ഇടത്തേക്കു തിരിഞ്ഞുപോകുന്ന വഴിയിൽ അല്പമകലെയായി കണ്ട ഒരു കപ്പേളക്കഭിമുഖമായി നാരകപച്ചനിറമുള്ള ആ വലിയ വീടിനുമുൻപിൽ Domažlice 1889 _ Plzeň – Czech Republic എന്ന അപൂർണ്ണ വിലാസം ഞാനുപേക്ഷിച്ചു.

അപരിചിതനായ ഈ കറുത്ത ഇന്ത്യക്കാരനെ കണ്ടിട്ടാവാം കോളിങ്‌ബെല്ലമർത്തുന്നതിനു മുൻപുതന്നെ മധ്യവയസ്കനായ ഒരു ചെറിയ മനുഷ്യൻ വാതിൽ തുറന്ന് എൻ്റെയടുക്കലേക്കെത്തി.
ആർ യൂ ജോസെഫ് ശംബുയി, സ്റ്റീനാസ് ഡാഡ്? എന്ന എൻ്റെ ചോദ്യത്തിന് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് യെസ് ഐ ആം’ എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോഴുണ്ടായ പരമാനന്ദത്തിൽ ഒന്നര ദിവത്തെ എൻ്റെ അലച്ചിലുകളുടെ അഴലുകളലിഞ്ഞു. അയാം സിജു കൊട്ടാരത്തിൽ ജോസ്, സ്റ്റീനാസ് ബോയ് ഫ്രെണ്… ഇത്രയും പറഞ്ഞപ്പോഴേക്കും ഐ നോ.. ഐ നോ എന്നു പറഞ്ഞ് മന്ദഹസിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹമെന്നെ അകത്തേക്ക് ക്ഷണിച്ചു. ഉള്ളിൽ തൻ്റെ അമ്മയോടൊപ്പം പ്രസരിപ്പോടെ ആനന്ദത്തോടെ അവളെ ഞാൻ കണ്ടു. അന്നാദ്യമായി ഞാൻ അവളെ ദീർഘമായി ആലിംഗനം ചെയ്യുകയും ആ കവിളുകളിൽ ചുംമ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. ഞങ്ങളുടെ സമാഗമത്തിൻ്റെ സന്തോഷം അവർ എനിക്ക് ‘ബെക്ക്രോവ്ക ‘ എന്ന പച്ചമരുന്നുകൾ വാറ്റിയ നാടൻ ചെക്ക് ചാരായം നല്കിയാഘോഷിച്ചു.

രാത്രിഭക്ഷണത്തിനുശേഷമുള്ള ഏതോ ഒരിടവേളയിൽ അവളുടെ അച്ഛൻ്റെ കണ്ണുകളിൽ നോക്കി ഞാൻ പറഞ്ഞു: I know your daughter only for a short time. But I do realise how important she is in my life. l want to create a life together with her and if it works out well for both of us, I would like to marry her with your blessings”.

അങ്ങിനെ യാജ്ഞവൽക്യ സ്മൃതിപ്രകാരം ഋഷിപ്രോക്തമായ മന്ത്രോച്ചാരണങ്ങളുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ ചെറായി ബീച്ചിൽ വേദപഠനത്തിനായി നിർമ്മിക്കപ്പെട്ട ഒരു ചെറിയ ആശ്രമത്തിൽ വെച്ച് ജോസെഫ് ശംബുയി എന്ന അവളുടെ പിതാവ് സ്‌ഡെനിജ്ക സ്റ്റീന ശംബുയി എന്ന തൻ്റെ മകളെ എനിക്ക് കന്യാദാനം ചെയ്തു. അങ്ങനെ യജ്ഞസ്യ ദേവ മൃത്വിജമായ പരിശുദ്ധ യാഗാഗ്നിയെ സാക്ഷിയാക്കി അവളെ ഞാനെൻ്റെ വേളിയാക്കി.

ഇന്ന് വെളിച്ചത്തിലേക്കുള്ള എൻ്റെ തീർത്ഥാടനങ്ങളിൽ ഒരു കൈപ്പാടകലത്തിൽ അവളുടെ സാമീപ്യമെന്ന മൃദുലമായ മാധുര്യമുണ്ട്. എൻ്റെ വിഹ്വലതകളുടെ ഇരുട്ടിൽ ആത്മാവ് വിറകൊള്ളുമ്പോഴൊക്കെയും എന്നോടൊപ്പം അവൾ സഞ്ചരിക്കുകയും നിഴൽഗഹ്വരങ്ങളുടെ അപ്രകാശിത സ്ഥലികളിൽ
ഞാനൊറ്റപ്പെട്ടുപോകുമ്പോൾ എനിക്ക് നടന്നെത്തുവാനുള്ള വിളക്കുമരമായി അവൾ മാറുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ അനാദിയായ നന്മയുടെ പ്രകാശമുജ്വലിക്കുന്ന അവളുടെ ശാന്തമിഴികളിൽ ഞാനെൻ്റെ ആത്മപ്രകാശത്തെ അണയാതെ ചേർത്തുവെക്കും.

ഡോമസ്ലീത്സേ ഇന്ന് എൻ്റെ കൂടി ഗ്രാമമാണ്. മധ്യ യൂറോപ്പിൻ്റെ മലമടക്കുകളിൽ അറിയപ്പെടാതെ അലസതയിലുറങ്ങിയുണരുന്ന ഈ ഗ്രാമ ജീവിതങ്ങൾ എൻ്റെ ദ്രാവിഡീയതയുടെ കറുത്ത നന്മകളെയുൾക്കൊള്ളുകയും അംഗീകരിക്കുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു. ഈ ചെറു ഗ്രാമത്തിലധിവസിക്കുന്ന ഒരേയൊരു ഭാരതീയനായി ഞാനിപ്പോഴും ഇടയ്ക്കിടെ ഇവിടെ വിരുന്നെത്തുമ്പോൾ നാട്ടുപെണ്ണുങ്ങളോടൊപ്പം കൊയ്ത്തുകഴിഞ്ഞ പാടങ്ങളിൽ ഓക്കുമരത്തിൻ്റെ വലിയ ജാറകളിൽ ബാർളി പുളിപ്പിച്ചു നുരയുന്ന പുതുബിയറുകളുണ്ടാക്കി അവരുടെ കൊയ്ത്തുത്സവങ്ങളിൽ അവരിലൊരാളായി അലിഞ്ഞുചേരുന്നു.

പൂർണ്ണവും ദിവ്യവുമായ സത്തയെ നിർമ്മലതയുടെ അജ്ഞാത വിതാനങ്ങളിലേക്കുയർത്തി ശുദ്ധമായ ആത്മബോധത്തിൽ വിലയിപ്പിക്കുന്ന ആ ആത്യന്തിക വിധിയുടെ ചതുരംഗവേലകളിൽ കുടുങ്ങിയവർ തിരിച്ചുവരവില്ലാത്ത യാത്രകളുടെ മഹാപ്രവാഹത്തിൽ ഒഴുകിക്കൊണ്ടേയിരിക്കും. വർത്തമാനകാലത്തിൻ്റെ അനിത്യതയിൽ നിന്നും പൂർണ്ണ ബോധത്തിൻ്റെ മഹാപ്രകാശത്തിൽ ശരീരപ്രണാമനസ്സുകൾ അലിഞ്ഞുചേരുംവരെ സമയകാലങ്ങളെ ഉപജാപംചെയ്തുകൊണ്ട് അവർ നിത്യതയിലേക്ക് പയനിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കും.

~ സിജു കൊട്ടാരത്തിൽ ജോസ്‌~

Advertisements

അലയുന്നവന്റെ സങ്കീർത്തങ്ങൾ!!!

## ബാൾക്കൻ – കാർപാത്യൻ മല നിരകളിലൂടെ സ്ലോവാക്യയുടെ സമതലങ്ങളിലേക്ക് കാൽനട യായി, ഏകനായി ഞാൻ നടത്തിയ യാത്രകൾ..
——////——-////——————-////————-////———-

ചികിത ചിന്തകളുടെ ദുരാത്മാക്കളെ ഉഛാടനം ചെയ്യുന്ന അക്ഷരങ്ങളുടെ അമ്ലധൂമങ്ങളായി സ്വയം രൂപാന്തരപ്പെടുമ്പോഴാണ് എനിക്ക് യാത്രകളെ ആലേഖനപ്പെടുത്തിവെക്കുവാനാവുക. അപ്പോൾ മാത്രമാണ് ഈയുള്ളവന് എല്ലാ യാത്രകൾക്കുമതീതമായ, ജീവിതത്തിൻ്റെ ഉണർവറിവുകളിലേക്ക് ദൃഷ്ടികളെയെറിഞ്ഞ് ആയത്തിൽ നടന്നുകയറുവാനാവുക.

നിലാവ് പൊട്ടിച്ചിതറിയ ഒരു താരകാരാത്രിയിൽ, മനുഷ്യവാസമില്ലാത്ത ആ ബാൾട്ടിക് ദ്വീപിലെ എൻ്റെ കൂടാരമുനമ്പിൽ.. കടലലകളുടെ പതിഞ്ഞ പശ്ചാത്തലത്തിൽ, പ്രിയപ്പെട്ടവളുടെ നഗ്‌ന മാറിടത്തിൽ ചെവിചേർത്ത് ആ ആർദ്രഹൃദയത്തിൻ്റെ തുടിപ്പുകളിൽ വിശ്രാന്തപ്പെട്ടിരിക്കവേയാണ് അറിയപ്പെടാത്ത മലഞ്ചെരിവുകളിലെ കാട്ടുപാതകളിലൂടെ ഉണ്മയും അറിവും തേടിയൊരു ഏകാന്ത യാത്രയുടെ വെളിപാടുകൾ പിറന്നത്.

ഓരോ യാത്രയും പലപ്പോഴുമെനിക്ക് പൂർണ്ണവും നിർമ്മലവുമായ ആത്മബോധത്തിൻ്റെ ഉറവിടത്തിലേക്കുള്ള വഴിവിളക്കുകളായി രൂപാന്തരപ്പെടുന്നു. ശരീരമെന്ന ഈ കൂട്ടിൽ കൺഫൈൻഡ് (Confined) ആയിരിക്കുമ്പോൾ ”ഞാൻ” എത്ര നിസ്സാരനാണെന്നുള്ള തിരിച്ചറിവുകൾ നൽകുന്ന നിസ്സഹായതയുടെ വീർപ്പുമുട്ടലുകൾ നീയനുഭവിച്ചിട്ടുണ്ടോ? ആത്മാവിൻ്റെ അശാന്തിയിൽ നിന്നുള്ള വിമോചനമാണെനിക്കു യാത്രകൾ.

നിയതമായ നിയമങ്ങളില്ലാതെ, മുൻകൂട്ടി തീരുമാനിച്ചുറപ്പിച്ച ലക്ഷ്യങ്ങളോ, യാത്രാപദ്ധതികളോ ഇല്ലാതെ അലഞ്ഞു തിരിഞ്ഞുള്ള യാത്രകളിൽ ആത്മാവുകണ്ടെത്തുന്ന എന്നെപ്പോലൊരു സഞ്ചാരി, സുഹൃത്തുക്കളുടെ തീൻ മേശയിൽ നിന്നു ഭക്ഷിക്കുകയും അവരുടെ വീഞ്ഞു ഭരണികളിൽ നിന്നു പാനം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നു. യാത്രകളിലൂടെ ജീവിതത്തെ വിധിക്കുന്നവൻ നിയമങ്ങളെ ഉലംഘിച്ച് അവബോധത്തിന്റെ അഗ്നിയിലേക്കുണർന്നു സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കും.

പോളണ്ടിലെ രണ്ടാമത്തെ വലിയ നഗരമായ ക്രാക്കോവിൽ വിമാനമിറങ്ങി, ഇളംചൂടും സുന്ദരികളായ തരുണീമണികളുടെ വികസിത നയനകടാക്ഷങ്ങളുമേറ്റുവാങ്ങി ഇന്നെത്തി പ്പെടേണ്ട”സക്കോപ്പാനെ” എന്ന ബാൾക്കൻ – കാർപാത്യൻ മലഞ്ചെരിവുകളിലെ ചെറുഗ്രാമത്തിലേക്കുപോകുന്ന ബസ്സുകളുടെ താവളം ലക്ഷ്യമാക്കി ഞാൻ നടന്നു. പോളിഷ് ഗ്രാമങ്ങളുടെ ആത്‌മവിലൂടുള്ള ഈ യാത്ര എന്നെ ”ആദം മിക്കിയെവിച്ചി” ൻ്റെ ( Adam Bernard Mickiewicz ) കൃതികളെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തി. ഗ്രാമങ്ങളിലെ ചിത്രാലംകൃതമായ മരവീടുകളിൽ നിന്നുമിറങ്ങിവന്ന പെണ്ണുങ്ങളുടെ ദൃശ്യം ഒരു ത്രിമാന ചിത്രത്തിലെന്നപോലെ മിഴിവുറ്റു നിന്നു.

സാക്കോപ്പാനെയുടെ തിരക്കുള്ള തെരുവിൻ്റെ ഒരു ഒഴിഞ്ഞ മൂലയിൽ തൻ്റെ ‘ദുക്കാതി ‘ (Ducati) മോട്ടോർ സൈക്കിളുമായി മിഖയെല, ഒരു കയ്യിൽ എനിക്കുള്ള ഹെൽമെറ്റുമേന്തി കാത്തുനിന്നിരുന്നു. അവളുടെ മോട്ടോർബൈക്ക് ഒരഭ്യാസിയെപ്പോലെ എന്നെയും വഹിച്ചുകൊണ്ട് കുതിര വണ്ടികൾക്കും ഒഴുകുന്ന കാറുകൾക്കുമിടയിലൂടെ മലമടക്കുകളെ വിറപ്പിച്ചു പറന്നുപോയി. ഇവളാണ് എൻ്റെ ആതിഥേയ, ഇവളുടെ വീടാണെൻ്റെ സത്രം.

ഇനിമുതൽ യാത്രയാണ്, നിരന്തരമായ യാത്രകൾ…
പോളണ്ടിലെ സാക്കോപ്പാനെയിൽ നിന്നും കാർപാത്യൻ മലഞ്ചെരിവുകളിലെ വിശുദ്ധവഴികളിലൂടെ സ്ലോവാക്യയുടെ കന്യാവനങ്ങളിലേക്ക് ഏകനായി.. കാൽനടയായി.
യാത്രകൾ എന്നെ സത്തയുടെ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് തുറന്നുവെച്ച വെളുത്ത വാതിലുകളിൽ തീവ്രാനുഭവങ്ങൾക്കൊണ്ട് ചിത്രവേല നടത്തുന്ന ദാരുശിൽപിയായി പരിവർത്തനപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു.
അലയുവാൻ വിധിക്കപ്പെട്ടവൻ്റെ ഉണ്മയിൽ ജീവിതത്തെ നിലനിന്നുപോകുവാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന പ്രചോദനങ്ങളുണ്ട്. തിരിച്ചറിവുകളുടെ ഈ വെളിച്ചമേന്തുന്ന പാതകളന്വേഷിക്കുന്ന തീർത്ഥാടകനാണ് ഞാൻ.

മിഖായേല പൊതിഞ്ഞുനല്കിയ ആപ്രിക്കോട്ട് – ക്‌ളൗഡ്‌ബെറി പിറോഗുകളും, വൈറ്റമിൻ ഡ്രിങ്ക്‌സും, വെള്ളവും എൻ്റെ ഹൈക്കിങ് സ്റ്റിക്കുകളുമായി ഞാൻ മോർസ്‌കി ഒക്കോ എന്ന മലമ്പ്രദേശത്തിനപ്പുറം മാനംമുട്ടെ നിൽക്കുന്ന ഭീമാകാരനായ കോസി വെർച് ( Zawrat- Orla Perć- Kozi Wierch 2291 മീറ്റർ കുത്തനെ ഉയരം) ലക്ഷ്യമാക്കി യാത്രതിരിച്ചു. അതീവ ദുർഘടവും ഏറെക്കുറെ അപ്രാപ്യവുമായ മലനിരകളിലൂടെ ഏതു നിമിഷവും മരണത്തെ മുന്നിൽ കണ്ടുകൊണ്ടുള്ള അതീവ സാഹസം നിറഞ്ഞ യാത്ര. ഉള്ളംകൈ വിയർക്കുകയോ, ഷൂവിൻറെ ഗ്രിപ് ഒന്ന് തെന്നുകയോ ചെയ്താൽ ശരീരംപോലും കണ്ടെടുക്കാൻ കഴിയാത്ത അത്ര അഗാതതയിലേക്കായിരിക്കും നാം നിപതിക്കുക്ക. അതായത് 2291 മീറ്റർ കുത്തനെ താഴേക്ക് എവിടെയും തട്ടുകയോ തടയുകയോ ചെയ്യാതെ…! വിവിധ രാജ്യങ്ങളിൽ നിന്നുമുള്ള 140 ഓളം ആളുകൾക്ക് ജീവൻ നഷ്ടമായ ഈ പർവതത്തിൻ്റെയൊരു പ്രത്യേകത ഒരിക്കൽ കയറിത്തുടങ്ങിയാൽ പകുതിക്കുവെച്ച് ആരോഹണം അവസാനിപ്പിക്കുവാനാകില്ലയെന്നതാണ്. കാരണം വന്നവഴിയെ തിരിച്ചിറങ്ങാൻ ഒരുതരത്തിലും സാധ്യമല്ല. ഒരേയൊരുമാർഗം ഈ പർവതം കയറി മറ്റൊരു വഴിയെ ഇറങ്ങുകയെന്നതാണ്. അഞ്ചര മണിക്കൂറുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ പർവ്വതശിഖരത്തിലെത്തിയത്. താഴേക്കിറങ്ങാനും ഏതാണ്ട് അത്ര തന്നെ സമയം ആവശ്യമാണ്.

ഗിരിമകുടമാണ്ട ഞാൻ അഗസ്ത്യനെയോ പരലുപോലുള്ള താരമിഴികളെയോ കണ്ടില്ല. കനത്ത ഏകാന്തതയിൽ… കണ്ണുകൾക്കു ചെന്നെത്താവുന്ന ദൂരത്തിലെവിടെയും ജീവന്റെ കണികാ സ്പന്ദനങ്ങളില്ലാത്ത.. അസ്ഥികളിലേക്കാഴ്ന്നിറങ്ങുന്ന അഗാധ നിശബ്ദതമാത്രം. ഇവിടെ.. ഈ മലമുകളിൽ ഏകനായി വിശ്രാന്തമാനസനായി, അനാദിയെന്നപോൽ ചക്രവാളത്തോളം പരന്നുകിടക്കുന്ന സമതലങ്ങളിലേക്കു കണ്ണോടിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ ജീവിതം എന്നെ വിഭ്രാന്തമായി വിസ്മയപ്പെടുത്തുന്നു.
വാക്കുകൾ വരണ്ടുപോകുന്ന, ജനിമൃതികളുടെ നൈരന്തര്യത്തിൻ്റെ നാരായവേരുകളിൽ ഞാൻ ആദ്യമായി സ്പന്ദിച്ചതിന്റെ കാരണമൂലകങ്ങളിൽ വീണ്ടും വിഘടിച്ചുചേർന്ന്, എല്ലാ ചലനങ്ങൾക്കും പ്രകമ്പനങ്ങൾക്കുമപ്പുറത്തെ അനാദിയായ പൂർണ്ണ നിശബ്ദതയിൽ വിലയിച്ചുചേരുവാനുള്ള ആത്മാവിൻ്റെ അദമ്യമായ തുടിപ്പുകളെ ഇനിയും അപരിചിതത്വത്തോടെ സാക്ഷീകരിക്കുവാനെനിക്കാവില്ല.

എങ്കിലും പ്രിയപ്പെട്ടവൾക്കു കൊടുത്ത വാക്കിനെ ലംഘനപ്പെടുത്തേണ്ടിവന്നത് മനസ്സിനെ വല്ലാതെ ഖേദിപ്പിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു. അപകടകരമായ യാത്രകളൊന്നും നടത്തുകയില്ലായെന്ന് അവളുടെ ഹൃദയത്തിൽ കൈകൾ വെച്ചു വാക്കുകൊടുക്കുമ്പോൾ ആർദ്രമായ അവളുടെ ബൊഹീമിയൻ കണ്ണുകളിൽ കണ്ട വിശുദ്ധ പ്രണയത്തിന് ഡുണാജെക് നദിയെക്കാൾ ആഴമുണ്ടായിരുന്നു.

ഞാൻ തിരികെയെത്തിയതിൻ്റെ സന്തോഷം മിഖയേല, കനലിൽ ചുട്ടെടുത്ത വൈൽഡ് സാൽമൺ മത്സ്യവും വാറ്റുചാരായത്തിൻ്റെ ലഹരിയുംകൊണ്ടാഘോഷിക്കുമ്പോൾ നേപ്പാളിലെ അന്നപൂർണാറേഞ്ചിലെവിടെയോ ഉള്ള ഒരു കാഗ്യു ബുദ്ധ വിഹാരത്തിൽ മരണ-പുനർജന്മങ്ങൾക്കിടയിലെ ജീവൻ്റെ ബോധാവസ്ഥയെപ്പറ്റിയും ആത്മാവിൻ്റെ പടിപടിയായ, ബോധപൂർവ്വമായ രൂപാന്തരപ്പെടലിലൂടുള്ള പുനർജന്മത്തെക്കുറിച്ചും ഗവേഷണം നടത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന എൻ്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളുടെ സ്വച്ഛവും സൗമ്യവുമായ മുഖമായിരുന്നു എനിക്ക് സാന്ത്വനവും സ്വർഗ്ഗവും.

പിറ്റേന്ന് ലിസാ പൊളോണയിലൂടെ മുപ്പത്തിരണ്ട് കിലോമീറ്ററുകളോളം നടന്ന് ഞാൻ പോളിഷ് അതിർത്തിവഴി സ്ലൊവാക്യയുടെ സമതലങ്ങളിൽ പ്രവേശിച്ചു. സ്ലോവാക്യൻ ഗ്രാമങ്ങളിൽ ഞാനൊരു അപരിചിതനായിരുന്നു. ഒരുവാക്കുപോലും ഇംഗ്ലീഷ് സംസാരിക്കാത്ത പഴയ സോവിയറ്റ് യൂണിയൻ്റെ സ്വാധീനത്തിൽനിന്നും ഇപ്പോഴും പൂർണ്ണമായും മോചിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ലായെന്നു തോന്നിപ്പിക്കുന്ന കുഗ്രാമങ്ങൾ.
മലഞ്ചെരിവുകളതിരിട്ടുനിൽക്കുന്ന ഗ്രാമവീടുകളിൽനിന്നും നാടോടിസംഗീതം മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു. ഗ്രാമത്തോടുചേർന്ന് കൊയ്ത്തുകഴിഞ്ഞ ഒരു ബാർളിപ്പാടത്തിൽ കൂടാരമടിച്ചു ഞാൻ അന്നത്തെ ദിവസത്തിനന്ദ്യംകുറിക്കുവാൻ തീരുമാനിച്ചു. എന്റെ കൂടാരത്തിനുചുറ്റും നടന്ന് ഇടവിട്ടിടവിട്ടു കുരച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ആ വയസ്സൻ നായ അവസാനം മടുത്തിട്ടെന്നവണ്ണം കുരനിർത്തി കൂടാര വാതിലിൽ ചുരുണ്ടുകൂടി. വിളറിയ നിലാവും അരണ്ടനക്ഷത്രങ്ങളെയും നോക്കി എൻ്റെ സ്ലീപ്പിങ് ബാഗിന്റെ ചെറിയലോകത്ത് ഞാനും.. പാതിരാവിന്റെ ഏതോയാമത്തിൽ ഞാനുറക്കത്തിലേക്കു വഴുതിപ്പോയി.

പിറ്റേന്നു രാവിലെതന്നെ ആദ്യം കണ്ട ബസ്സിൽച്ചാടിക്കയറി. എങ്ങോട്ടു പോകണം എന്നു തീരുമാനമൊന്നുമില്ലാത്തതിനാൽ എട്ടു യൂറോയ്ക്ക് ടിക്കറ്റുമെടുത്ത് പിന്നിൽ ഏറ്റവും അവസാനത്തെ സീറ്റിൽ ഞാനിരിപ്പുറപ്പിച്ചു. ഏതാനും മണിക്കൂറുകൾക്കുശേഷം അല്പം വലുതും വിശാലവുമായ ഒരു നഗരചത്വരത്തിൽ ബസ്‌ നിന്നു. കിഴക്കോട്ട് അഭിമുഖമായി തുറന്നുകിടന്ന ആ ചത്വരത്തിലൂടെ പ്രതേകിച്ചു ലക്ഷ്യങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ ഞാൻ നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ എവിടെയോ ”സ്പിസ്ക നോവ വെസ്” എന്ന് ഒരു ചൂണ്ടു പലകയിൽ പട്ടണത്തിന്റെ പേര് കണ്ടു. മുൻപിൽ കണ്ട തരക്കേടില്ലായെന്നു തോന്നിയ ഒരു ഹോട്ടലിൽ മുറിയെടുക്കക്കുകയും രാജകീയമായ ആ കിംഗ് സൈസ് ബെഡിൽ വീണ് അന്തമില്ലാതെ ഉറക്കത്തിലേക്കു വഴുതിവീഴുകയും ചെയ്തു. പിറ്റേന്ന് ഉച്ചക്ക് വിശപ്പുകൊണ്ടാണ് ഉറക്കമുണർന്നത്. സസ്യഭുക്കായ എനിക്ക് വെജിറ്റേറിയൻ ഭക്ഷണം ലഭിക്കുന്ന ഒരു റെസ്റ്ററെന്റ് കണ്ടുപിടിക്കുവാൻ വല്ലാതെ ബുദ്ധിമുട്ടേണ്ടിവന്നു. അവസാനം ഉരുളക്കിഴങ്ങു ഞോക്കി ( Gnocchi ai quattro formaggi ) എന്ന ഇറ്റാലിയൻ വിഭവത്തിൽ ‘പെലാവ’ എന്ന മൊറാവിയൻ വീഞ്ഞിന്റെ അകമ്പടിയോടെ ഞാനെന്റെ വിശപ്പിനെയിറക്കിവെച്ചു.

സ്ലോവാക്യയിലെ ഏതോ ഉൾനാടൻ ഗ്രാമത്തിലേക്കു പോകുന്ന ബസ്സിലാണ് ഞാനിപ്പോൾ. അതിസുന്ദരമായ, കാല്പനികത തുളുമ്പി നിൽക്കുന്ന ഉൾനാടുകൾ. ബസ്സിൽ ഞാനും ഡ്രൈവറും മാത്രമേയുള്ളൂ. അവസാന സ്റ്റോപ്പുവരെയുള്ള ടിക്കറ്റും കയ്യിൽപിടിച്ച് ആരും കയറുവാനും ഇറങ്ങുവാനുമില്ലാതെ എനിക്കുവേണ്ടി മാത്രം ഓടുന്ന ഈ ബസിൽ ഒരു ലക്ഷ്യവുമില്ലാതെ ഞാൻ എങ്ങോട്ടോ പോയി കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു.
വഴികൾ അവസാനിച്ചത് വിശാലമായ വെളിബ്രദേശത്തെ, കാറ്റുപിടിച്ചു വരണ്ടുപോയ ആ ഒറ്റമരത്തിന്റെ മുൻപിലായിരുന്നു. “സ്പിസ്‌ക നോവ വെസ്” എന്ന ചെറുപട്ടണത്തിൽ നിന്നും അറുപത്തഞ്ചോളം കിലോമീറ്ററുകളിലധികമകലെയുള്ള പേരറിയാത്ത ഈ ചെറു ഗ്രാമത്തിൽ ബസ് ഡ്രൈവർ തന്റെ യാത്ര അവസാനിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.

അങ്ങു വിദൂരതയിൽ ബാർളിപ്പാടങ്ങൾക്കപ്പുറം കാണായ ആ ചെറു ഗ്രാമത്തിന്റെ പള്ളിഗോപുരം ലക്ഷ്യമാക്കി ഞാൻ നടന്നു. ഒരു പത്തു പതിനഞ്ചു വീടുകൾ, സെബസ്ത്യാനോസ് പുണ്യവാളന്റെ ഒരു ചെറു ദേവാലയം, സെമിത്തേരി പിന്നെ ഒരു മദ്യശാല ഇതാണ് ആ ഗ്രാമം.
ഗ്രാമ വഴികളിലൂടെ നീങ്ങിയ എന്നെ കൗതുകത്തോടെ നോക്കുന്ന അനേകം കണ്ണുകൾക്കിടയിലൂടെ ആ മദ്യശാല ലക്ഷ്യമാക്കി ഞാൻ നടന്നുകൊണ്ടേയിരുന്നു.

കനത്ത മരവാതിലുകൾ തള്ളിത്തുറന്ന് ഞാനവിടേക്കു പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ അട്ടഹാസങ്ങൾകൊണ്ടും ഗ്ലാസ്സുകൾ കൂട്ടിമുട്ടുന്ന ശബ്ദങ്ങൾകൊണ്ടും മുഖരിതമായിരുന്ന അവിടം ഒരു നിമിഷംകൊണ്ടു നിശ്ചലമായി. എല്ലാ കണ്ണുകളും എൻ്റെ മേൽ തറക്കുന്നത് ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഭീമകരന്മാരായ, വലിയ ഫയൽമാന്മാരെപോലുള്ള ആളുകൾ എന്നെ തുറിച്ചുനോക്കി കൊണ്ടിരുന്നു. ആ നിശബ്ദതയിൽ എനിക്കെൻ്റെ ഹൃദയമിടിപ്പുകേൾക്കാമെന്നു തോന്നി. ഒരുവേള ഇറങ്ങിയോടിയാലോ എന്നുവരെ തോന്നിപ്പോയി. ഒഴുവുള്ള കസേരകൾ ഒന്നും കണ്ണിൽപെടാത്തതിനാൽ എന്തുംവരട്ടെയെന്നുകരുതി ഒരു ഫയൽവാന്റെ അടുത്ത് കസേരവലിച്ചിട്ടിരുന്ന് ഒരു വെളുത്തുള്ളിസൂപ്പും ബഗേത്തും ഒരു ജാറ കഭാളയും ഞാൻ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു. ക്രമേണ തുറിച്ചുനോട്ടങ്ങൾ കൗതുകങ്ങളായും ചെറുപുഞ്ചിരികൾക്കും വഴിമാറി. എനിക്കു ഭക്ഷണവുമായിവന്ന “തെരേസ”ക്കുമാത്രമേ അല്പമെങ്കിലും ഇംഗ്ലീഷ് അറിയൂ. അവൾ സ്ലോവാക്യൻ തലസ്ഥാനമായ ”ബാർട്ടിസ്‌ളാവ” യിലെവിടെയോ ജോലിചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ഇവർ ആദ്യമായാണ് ഒരു ഇൻഡ്യക്കാരനെ കാണുന്നത്. അതിൻ്റെ കൗതുകമാണ് ആ മദ്യശാലയെ അല്പനേരത്തേക്ക് നിശ്ശബ്ദമാക്കിയത്. പിന്നീട് ഇന്ത്യയെക്കുറിച്ചുള്ള എല്ലാ ചോദ്യങ്ങൾക്കും തെരേസ വഴി അവർക്കു ഞാൻ മറുപടി നല്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

പെട്ടന്നാണ് അവിടെ ഒരു തീരുമാനമുണ്ടായത്. ഇന്നത്തെ എൻ്റെ എല്ലാ ചിലവുകളും ഈ ഫയൽവാൻമാരുടെ വകയാണത്രെ. മദ്യപിച്ച് ശീലമില്ലാത്തതിനാലാവാം രണ്ടണ്ണം അകത്തുചെന്നപ്പോൾതന്നെ എൻ്റെ കാര്യത്തിന് ഒരു തീരുമാനമായിത്തുടങ്ങി. ലഹരിയുടെ ശംഖുപുഷ്പങ്ങൾ തലച്ചോറിൽ വിരിഞ്ഞുണരുന്നത് ഞാനറിഞ്ഞു. അവരിലാരോ എന്നോട്‌ ഒരു ഇന്ത്യൻ പാട്ടു പാടുവാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു. “ചാന്ദനീ രാത്രിയിൽ വാദ്യഘോഷാദികൾ കൊണ്ടുവാ” എന്നു ഞാൻ ലഹരിയിൽ ഉറക്കെപ്പാടി. ഒരു ഗ്രാമം മുഴുവൻ എന്നെ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ എൻ്റെ പാട്ട് ശരിയായില്ലായെന്ന് എനിക്കു തോന്നി . ഒരു നിമിഷം ഞാൻ ശ്രീകണ്ഠപുരം ചൂളിയാട് ഷാപ്പിലാണെന്നു കരുതിപ്പോയി.. പിന്നെ ഒന്നും നോക്കിയില്ല കൊടുങ്ങല്ലൂരമ്മയെ മനസ്സിൽ ധ്യാനിച്ചു “താനാരോ തന്നാരോ” രാഗത്തിൽ ഒരു കാച്ച് അങ്ങു കാച്ചി.

സന്ധ്യ രാത്രിക്കും, രാത്രി പാതിരാവിനും വഴിമാറി. എൻ്റെ മേളപ്രമാണങ്ങൾ ചെമ്പടകൊട്ടിക്കയറി. പെട്ടന്നാണ് തിരികെ പോകണം എന്ന ബോധോദയമുണ്ടായത്. ടൗണിലേക്കുള്ള അവസാന ബസ്സും പോയിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. എൻ്റെ ഇoഗിതമറിഞ്ഞ തെരേസ അഞ്ചാറു നാഴിക അകലെയുള്ള മറ്റൊരു ഗ്രാമത്തിലേക്ക്‌ ഗോതമ്പുകറ്റയുമായി പോകുന്ന ഒരു കുതിരവണ്ടിയിൽ എന്നെ കയറ്റിവിടുവാൻ തീരുമാനമുണ്ടാക്കി. അവിടെ നിന്നും മീറ്റർ ഗേജ് തീവണ്ടിയിൽ തിരികെ “സ്പിസ്‌ക നോവ വെസ്” ലേക്കും.
വിലകുറഞ്ഞ പുകയിലചുരുട്ടും, വിയർപ്പും ചാരായവും മണക്കുന്ന ആലിംഗന വിടവാങ്ങലുകൾക്കൊടുവിൽ ഞാൻ പുറത്തേക്കിറങ്ങവെ , വീണ്ടും തിരികെ തെരേസയുടെ അടുക്കലെത്തി അവളുടെ സുഗന്ധപൂരിതമായ കവിളുകളിൽ ചുംബിച്ചു കൊണ്ട്‌ ഞാനവളോടു പറഞ്ഞു; ” തെരേസ, നീ സ്ലോവാക്യയിലെ ഏറ്റവും സുന്ദരിയായ പെണ്കുട്ടിയാണ്. എനിക്കൊരു കൂട്ടികാരിയില്ലായിരുന്നുവെങ്കിൽ തീർച്ചയായും നിന്നെ ഞാൻപ്രണയിച്ചുപോയേനെ”. ആ അരണ്ട വെളിച്ചത്തിലും അവളുടെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു…

കൊയ്ത്തു കഴിഞ്ഞ വിശാലമായ , ചക്രവാളത്തോളം പരന്നു കിടക്കുന്ന ഗോതമ്പു പാടത്തിൻ്റെ മധ്യത്തിലൂടെ ഗ്രിഗോറിയോയുടെ കുതിരവണ്ടിയിലടുക്കയിട്ട ഗോതമ്പു കറ്റകൾക്കു മുകളിരുന്ന്, അനുഗമിക്കുന്ന നായയെയും അരണ്ട നിലാവും കണ്ടുകൊണ്ട് കൈകൾ തലയിണയാക്കി ഞാനാ കുതിരവണ്ടിയിൽ മലർന്നു കിടന്നു. അനാദിയായ കാലം മുതൽക്കേ പഞ്ചതന്മാത്രകളുടെ രാസനടനത്തെ അഭംഗുരം പരിപാലിക്കുന്ന, സമയകാലങ്ങളെ അതിവർത്തിച്ചു സ്ഥായിയായി നിലകൊള്ളുന്ന ആ മഹാബോധമണ്ഡലത്തിൻ്റെ പ്രഭവസ്ഥാനം എൻ്റെതന്നെ സത്തയിലെന്ന തിരിച്ചറിവുകളുടെ സമാധ്യാവസ്ഥകളിൽ എനിക്കെന്നെ നഷ്ട്ടപ്പെട്ടുപോയിരിക്കുന്നു.
ഈ ശരീരമെന്ന ബോധത്തിനപ്പുറം ഞാനെന്ന അസ്തിത്വത്തിന്റെ ആധാരവിതാനങ്ങളിൽ… അനാദിയും അനർഗ്ഗളവുമായ താള വിന്യാസങ്ങളിൽ നിരന്തരം സ്പന്ദിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ആ പരംബോധത്തിന്റെ കെടാവിളക്കുകളാണ് നീയും ഞാനുമെന്ന തിരിച്ചറിവുകളുടെ ഉണ്മകളുണരുമ്പോൾ നമുക്ക് യാത്രകൾ അവസാനിപ്പിക്കേണ്ടി വരുന്നു… അമൂർത്തവും തീവ്രവുമായ അനുഭവങ്ങളുടെ അഗ്നിയിലേക്ക് നാം സ്വയം ആകർഷിക്കപ്പെടുകയും വിലയിച്ചു ചേരുകയും ചെയ്യും. അപ്പോൾ യാത്രകൾ പൂർത്തീകരിക്കപ്പെടുകയും അനുഭങ്ങളെ ലിഖിതപ്പെടുത്തിവെക്കുവാനുള്ള അദമ്യത അപ്രസക്തപ്പെട്ടുപോവുകയും ചെയ്യുന്നു.

**** തനിച്ചുള്ള എൻ്റെ യാത്രകൾ ഇവിടെ അവസാനിച്ചിരിക്കുന്നു. മുൻപൊരിക്കലെവിടെയോ ഞാൻ പറഞ്ഞു വെച്ചപോലെ; ”വീടെന്ന സങ്കൽപ്പം, അമ്മയുമഛനുമെന്ന വിളക്കുമാടത്തിലേക്ക് തിരികെ നടത്തുന്ന തീർഥാടാനങ്ങളാണ്. പിൻതുടരുവാൻ കുഞ്ഞുകാലടികളോ പിൻവിളി വിളിക്കുവാൻ കണ്മുനകളോ കാവലില്ലാത്തവന് ഉലകമൊരു സത്രവും യാത്രകൾ സ്വർഗ്ഗവുമാകുന്നു”.
എന്നാൽ ജീവിതത്തിൻ്റെ പുനഃക്രമീകരണത്തിൽ ഇവ ഇപ്പോൾ അപ്പ്രസക്തപ്പെട്ടുപോയിരിക്കുന്നു. ഇപ്പോഴെനിക്ക് പിൻവിളി വിളിക്കുവാൻ കണ്മുനകളുടെ കാവലുണ്ട്. വൈകാതെ തന്നെ ഒരു ബൊഹീമിയൻ – ദ്രാവിഡീയൻ ജീൻ കോക്ടൈൽ ഉടലെടുക്കുകയും അനുഗമിക്കുന്ന കുഞ്ഞു കാലടികളായി രൂപാന്തരപ്പെടുകയും ചെയ്തേക്കാം. എങ്കിലും എനിക്ക് വേരുകൾ എന്നത്… അമ്മയുമഛനുമെന്ന വിളക്കുമാടത്തിലേക്ക് തിരികെ നടത്തുന്ന തീർഥാടാനങ്ങൾ തന്നെയാണ്.

Siju Kottarathil Jose.

ഇനി ഞാൻ മരിക്കട്ടെ !!!

മരണം എന്നത് അതീവ സുന്ദരമായ ഒരു കടന്നുപ്പോക്കാണ്. മരണം എന്നത് ഉണങ്ങിയ ഒരില അതിൻ്റെ തായ്ത്തണ്ടിൽ നിന്നുമറ്റുവീണ്, തൻ്റെ നിലനിൽപിന് ആധാരമായ മണ്ണിൽ വിലയിച്ചു ചേരുന്നതുപോലെ അതീവ സുന്ദരവും , നൈസർഗ്ഗികവും, പ്രകൃതിദത്തവുമാണ്.

മറ്റൊരർത്ഥത്തിൽ മരണമെന്നത്, ബോധത്തിൻ്റെ അടുത്ത തലത്തിലേക്കുള്ള ട്രാന്സിഷനാണ്. ഏതൊരു ശുദ്ധ ബോധത്തിൽനിന്നാണോ ശരീരംകൊണ്ട് ”ഞാൻ” എന്ന പരിമിതപ്പെട്ട വ്യക്തിബോധത്തിലേക്ക് നാം വളർന്നിരിക്കുന്നു എന്ന ധാരണയുണ്ടാകുന്നത്, ആ മിഥ്യയിൽ നിന്നും തൻ്റെ ആധാരമായ ശുദ്ധബോധത്തിലേക്കുള്ള തിരിച്ചുപോക്കാണത്. ഒരു തരത്തിലുള്ള തീർത്ഥാടനം… യോഗാത്മകമായ ജീവിതംകൊണ്ടും സാധനാനുഷ്ടാനങ്ങൾകൊണ്ടും എനിക്കുണ്ടായിട്ടുള്ള പ്രത്യക്ഷാനുഭവങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ മരണത്തെ ഞാനിങ്ങനെയാണ് മനസിലാക്കിവെച്ചിരിക്കുന്നത്.

വ്യക്തിയുടെ ശരീരത്തിൽ നിന്നും പ്രാണൻ അതിൻ്റെ നാല് ഉപാധികളോടുകൂടിയും, അഞ്ച് ഉപോപാധികളോടുകൂടിയും ഇറങ്ങിമാറുന്നതിനെയാണ് മരണം എന്ന് വിളിക്കുക എന്നാണ്, ഹിമാലയത്തിലെ നാഥ സമ്പ്രദായത്തിലെ എൻ്റെ ഗുരു ശിവകർനാഥ്‌ മനസ്സിലാക്കി തന്നിട്ടുള്ളത്, ഇങ്ങനെ തന്നെയായിരിക്കണം ഭാരതീയ ആത്മീയ ചിന്താപദ്ധതികളിലും വിവക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ടാകുക എന്നു ഞാൻ കരുതുന്നു.

പ്രാണനെക്കൂടാതെ അപാനൻ, വ്യാനൻ, സമാനൻ, ഉദാനൻ എന്നീ പ്രാണങ്ങളും അതിൻ്റെ ഉപപ്രാണങ്ങളായ ദേവദത്തം , ധനഞ്ജയം, കൂർമ്മം ,കൃകരം, വരാഹം എന്നീ പത്തു പ്രാണങ്ങളുമാണ് ശരീരമെടുത്ത ജീവൻ്റെ കാര്യ കാരണ ശരീരങ്ങളിൽ വ്യാപിച്ചുനിന്ന് ശ്വസോച്ഛാസം മുതൽ ഉപാപചയപ്രവർത്തനങ്ങളെ വരെ നിയന്ത്രിക്കുകയും, അന്നമയാദി കോശങ്ങളിലൂടെ കടന്ന് ബോധാവസ്ഥ മുതൽ തുരീയാതീതംവരെ സ്വാധീനിച്ച് നിലകൊള്ളുന്നത്. ശരീരത്തിന്റെ ആധാരമായി നിലകൊള്ളുന്ന ഈ പത്തുപ്രാണങ്ങളുടെ ഗതിവിഗതികളിലാണ് ശരീരത്തിൻ്റെ നിലനില്പ്. എന്തിനധികം പറയണം ഞാനെഴുതിയതു വായിക്കുകയും അതിനെ തലച്ചോറിലിട്ടു പരിണാമപ്പെടുത്തി അർഥം മനസ്സിലാക്കി ശേഖരിച്ചു വെയ്ക്കുന്നതുപോലും ഈ പ്രാണങ്ങളുടെ ശക്തിവിലാസത്തിലെന്നു മനസ്സിലാക്കുക.

വായു നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന ഒരു ബലൂൺ പൊട്ടിത്തെറിച്ച് ഏതുപ്രകാരത്തിലാണോ ബലൂണിലുണ്ടായിരുന്ന വായു പുറത്തെ വായുവുമായി സമന്വയിച്ചത് അതുപോലെയാണ് മരണശേഷം വ്യക്തിബോധം സമഷ്ടിബോധവുമായി സമന്വയിക്കപ്പെടുക. മറ്റൊരു താരത്തിൽപ്പറഞ്ഞാൽ എപ്രകാരമാണോ സമുദ്രത്തിൽ ഉയർന്നുവന്ന ഒരു തിര അല്പനേരത്തിനുശേഷം സമുദ്രവുമായി വിലയിച്ചുചേർന്ന് സമുദ്രമായിത്തന്നെ തീരുന്നത്, അപ്രകാരം തന്നെയാണ് വ്യക്തിബോധം ( Individual Consciousness) സമഷ്ടിബോധവുമായി ( Cosmic Consciousness ) വിലയിച്ചുചേരുന്നത്. ഇത് അഗാധമായ ധ്യാനത്തിലൂടെ പ്രത്യക്ഷാനുഭവംകൊണ്ട് ഞാൻ മാസിലാക്കിയതുപോലെ നിനക്കും മനസ്സിലാക്കാവുന്നതേയുള്ളു.

അന്തോണി മരിച്ചാലും, അച്യുതനും അഷ്റഫും മരിച്ചാലും ഇതുതന്നെയാണ് സംഭവിക്കുക.

മറ്റൊരർത്ഥത്തിൽ, അനാദികാലം മുതൽക്കേ ഈ പ്രപഞ്ചത്തിലും പ്രപഞ്ചധീതത്തിലും ശുദ്ധവും പൂർണ്ണവുമായ ബോധം മാത്രമേ നിലനിൽക്കുന്നുള്ളൂ. ആരും ജനിക്കുന്നുമില്ല, മരിക്കുന്നുമില്ല. നീയും ഞാനുമില്ല, ഞങ്ങളും നിങ്ങളുമില്ല. നാമെല്ലാം ബോധക്കടലിൽ ഒരു നൊടിനേരത്തേക്കുയർന്നുനിൽക്കുന്ന വെറും അലകൾ മാത്രം.

തിബറ്റിലെ കാഗ്യു ബുദ്ധ തത്വശാസ്‌ത്രങ്ങളിൽ മരണത്തെക്കുറിച്ചും ശരീരംവിടപ്പെട്ട ബോധത്തിൻറെ പരിണാമവികാസങ്ങളെക്കുറിച്ചും വളരെ വിശദവും വ്യക്തവുമായി പ്രതിപാദിക്കുന്നുണ്ട്. ഇത്തരം അറിവുകൾ ആത്മീയ സാധനാനിഷ്ഠകളിലൂടെ മാത്രമേ നേടിയെടുക്കുവാനാകൂ. ലാമ സോപ റിമ്പോച്ചെ ( Lama Zopa Rinpoche ) യിലൂടെ ഇത്തരം അറിവുകളിലേക്കു കടന്നു ചെല്ലുവാൻ എനിക്കു സാധിച്ചിട്ടുണ്ട്.

പാലക്കാട് വണ്ടിത്താവളം തപോവരിഷ്ഠാശ്രമത്തിൽ എൻ്റെ ശ്രീ ഗുരു തഥാതൻ്റെ കാൽചുവട്ടിലിരിക്കുമ്പോൾ ഒരിക്കൽ ഞാനദ്ദേഹത്തോടു മരണത്തെക്കുറിച്ചു ചോദിക്കുകയുണ്ടായി . അദ്ദേഹം ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തനിപാലക്കാടൻ ഗ്രാമ്യഭാഷയിൽ എന്നോടു പറഞ്ഞത്; ”നീ ആദ്യം ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചറിയാൻ ശ്രമിക്കൂ; ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പൂർണ്ണമായ അറിവുതന്നെയാണ് മരണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവും” എന്നാണ്.

എന്നെ വായിക്കുന്ന നിന്നോടും ഇതുതന്നെയാണ് എനിക്ക് പറയുവാനുള്ളത്. ജീവിതമെന്ന ഈ അഭൂതപൂർവ്വമായ വിസ്മയത്തെ, നിൻ്റെ നൈസർഗ്ഗിക സിദ്ധികളായ ധ്യാന, ധാരണ, ധിഷണാദികളുടെ സഹായത്തോടെ മനസിലാക്കുവാൻ ശ്രമിക്കുക. നിൻ്റെ ആർത്ത ഹൃദയത്തിൻറെ വ്യഥയടക്കുവാൻ നിനക്കായി കാലം കാത്തുവെച്ച ഗുരുവിലേക്ക് വ്യതിചലിച്ചു യാത്രചെയ്യുക. മരണമെന്നത്, പ്രണയംപോലെ സുന്ദരമായ ആയിത്തീരലുകളാണെന്ന ബോധത്തിലേക്ക്.. പരമമായ ഉണ്മയിലേക്ക് അയാൾ നിന്നെ വഴിതെളിക്കും.

പ്രണയം!

ഇതുവരെയുണ്ടായ പ്രണയങ്ങളെല്ലാം
നീയെന്ന മഹാസമുദ്രത്തിലേക്കു പയനിച്ച നദികളായിരുന്നു.
സമയകാലങ്ങളുടെ അതിർവരമ്പുകളിലൂടെ ഇടറിയുമിടഞ്ഞുമൊഴുകിയ പയനങ്ങൾ…

ഇന്ന്,
ഈ മെയ് മാസത്തിന്റെ അഴിമുഖത്തിലൂടെ ഞാൻ നിന്നിൽ പ്രവേശിച്ച്
വിശ്രാന്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

ഇനി,
നീയും ഞാനുമില്ല- നമ്മൾ മാത്രം.

ഉണർവ്‌ തേടി വെളിച്ചത്തിലേക്കുള്ള യാത്രയിൽ..
പാരിജാതത്തിന്റെ മണമുള്ള നിന്റെ കൈവിരലുകളുടെ സ്നിഗ്ദ്ധതയിൽ
ഞാൻ വിശ്രമിക്കുകയും, വിത്തുകൾ വിതക്കുകയും സ്വപ്നംകാണുകയും ചെയും.

പിന്നീട്,
നിഴലുകളലിഞ്ഞുപോകുന്ന ബോധകാലത്ത്
ഞാനൊരു മരമായിമാറും.
ഭൂമിയുടെ നാഭിയോളം വേരുകളാഴ്‌ത്തിയ
ഒരു കാഞ്ഞിര മരം.

ഒരേ വാക്കുകൾ!!!

നീ മറന്നപ്പോളാണു ഞാൻ മരിച്ചത്!

എൻ്റെ കണ്ണീരു വാറ്റിയ ലഹരിയാണു
നിൻ്റെ അഗ്നിഹോത്രത്തിൻ്റെ ചമത.

നമുക്കൊരു കാലമുണ്ടായിരുന്നു
വെളിച്ചത്തിൻ്റെ നേർരേഖകളിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി
മരനിഴലുകളിൽ പ്രണയം പകുത്ത കാലം…

നിൻ്റെ ചിരികളിൽ….
കണ്ണുനീരിൻ്റെ ഉച്ചസ്ഥായിയിലെ പ്രകമ്പനങ്ങളിൽ..
പിറവിയുടെ ഊർജരേതസ്സുകൾക്കു ചലനമറ്റ
കറുത്ത കാലത്തിൻ്റെ തുടിപ്പുകൾ മരിക്കുന്നു.

വീണ്ടുമൊരു കാലം വരും,
അന്നു നിൻ്റെ ചിരിയൊരു
നന്നാറിമണമുള്ള ചാരായാമാകും..
അപ്പോൾ, കാലത്തിൻ്റെ പിരിയൻ ഗോവണിച്ചുവട്ടിൽ
ഞാൻ മറന്നുവെച്ച കമണ്ഡലുവിൽ
നന്മയുടെ വിശുദ്ധജലംനിറയും
ആത്മബോധത്തിൻ്റെ അഗ്നിയിൽ നിന്നും
ബോധിയുടെ ഒരു തളിരും ബുദ്ധനുമുയരും.

എൻ്റെ വാക്കുകളിൽ…
അരികു പൊള്ളിയ ജീവിതത്തിൻ്റെ വടുക്കളിൽ
ഉപ്പുവെള്ളം വീണവൻ്റെ നീറ്റലുകളുണ്ട്.
എങ്കിലും വരൂ, എൻ്റെ മരണമൊരാഘോഷമാക്കൂ
നമുക്കീ രാത്രിയിൽ വിരഹമൊരു ലഹരിയാക്കാം.
അറിവും ഉണ്മയും ഗണിച്ച്‌
നമുക്കൊരു സമവാക്യമാകാം

നിൻ്റെ നരച്ച കണ്‍കളിൽ
നീ തുറന്നിട്ട വാതിലിൽ
ഇനിയും പറയാത്ത
വിറുങ്ങലിച്ച വാക്കിൻ വിങ്ങലുകളുണ്ട്.

ജീവിതം എനിക്ക്
രണ്ടുച്ചസ്ഥായിക്കിടയിലെ
ചലനമില്ലയ്മയും നിശബ്ദതയുമാണ്.
The stillness and silence between two extremes

കവിത ,
മരിക്കാതിരിക്കാനുള്ള മരുന്നും.

/സിജു കൊട്ടാരത്തിൽ ജോസ്/

ഒരു വാലന്റൈൻ ഓർമ്മകുറിപ്പ് !!!

സമർപ്പണം-: പണ്ട്, ഇന്ത്യ മുഴുവൻ ഭിക്ഷാംദേഹിയായി അലഞ്ഞു നടന്നിരുന്ന, തിരിച്ചറിവുകളുടെ താമരകൾ വിരിയുന്ന വിശുദ്ധകാലത്തിൻ്റെ വേരുകൾതേടിയുള്ള യാത്രകളിലെപ്പോഴോ, വിശന്ന് ക്ഷീണിതനായി ജയ്സാൽമീറിലെ പേരറിയാത്ത ഏതോ ഒരിരുണ്ട ഗലിയിൽ തളന്നിരുന്നപ്പോൾ ലാൽമാസും ബിക്കാനീറി റൊട്ടിയും വാങ്ങിത്തന്ന് , തൻ്റെ മുഷിഞ്ഞ സാരിത്തലപ്പ് കുപ്പിവെള്ളത്തിൽ പിഴിഞ്ഞ് ചൂടുകൊണ്ട്‌ തിണർത്ത എൻ്റെ നെറ്റിത്തടത്തെ പൊതിഞ്ഞ, മുഷിഞ്ഞ രണ്ട് അഞ്ഞൂറ് രൂപാനോട്ടുകൾ എൻ്റെ കയ്യിൽവെച്ചുതന്ന് ”തിരികെ നിൻ്റെ അമ്മയുടെ അടുക്കലേക്കു പോകൂ” എന്നുപദേശിച്ച ‘രാധാഭായി’ എന്ന വേശ്യയുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ട അനാദിയായ നന്മയുടെ വിശുദ്ധപ്രകാശത്തിന്.
************************************************************************************

എന്തുകൊണ്ടോ നാളിതുവരെ ഒരുപ്രണയത്തിലും അധികനാൾ ബന്ധനസ്ഥനാകപ്പെടേണ്ടിവന്നിട്ടില്ല. അവസാനമില്ലാത്ത നിരന്തര യാത്രകളും, ആത്മീയതയും, തത്വചിന്തയും സാധാരണക്കാരന്റെ നിത്യജീവിതത്തിലെ നന്മയുടെ ചിത്പ്രകാശങ്ങളിലുമൊക്കെയാണ് ആത്യന്തികമായി ഹൃദയം കൊരുക്കപ്പെട്ടുപോയത്. റിൽക്കയും, നെരൂദയും, പൗലൊ കൊയ്‌ലോയും, ഹോസെ സരമഗുവും, ടോമാസ് ട്രാൻസ്ട്രോമറും, ഇൻഗർ ബർഗ്മാനുമൊക്കെ അപഹരിച്ച ഈഹൃദയത്തിൽ പ്രണയമെന്നത്, ഭ്രാന്തിനിടയിലെ ബോധ വെളിച്ചത്തിന്റെ കൊള്ളിയാൻമിന്നലുകൾപോലെ നിനച്ചിരിക്കാതെ വല്ലപ്പോഴും സംഭവിച്ചുപോയവയാണ്.

സ്വയം നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയേക്കാമായിരുന്ന ജീവിതത്തിന്റെ ഇരുൾഗർത്തങ്ങളിലേക്ക് പ്രകാശത്തിൻറെ അഗ്നിഗോളങ്ങൾ വലിച്ചെറിഞ്ഞു കടന്നുപോയ ഏതാനും പെൺകുട്ടികൾ. മറ്റുചിലരാകട്ടെ കണ്ണുനീരിന്റെ കറുത്ത അമ്ലചുംബനങ്ങൾക്കൊണ്ട് എൻ്റെ ചുണ്ടും കവിളും പൊള്ളിച്ചവർ.

പ്രണയത്തെ തീവ്രമായി അവതരിപ്പിക്കുവാൻ കഴിയുക പലപ്പോഴും അസാധ്യമാണ്. ഇന്നലെ എനിക്കത് ചെയ്യേണ്ടിവന്നു! ഫ്രാഞ്ചെസ്‌കോ ക്ലമെൻ്റെ (Francesco Clemente) ‘ യുടെ സൃഷ്ടികളെക്കുറിച് വാതോരാതെ സംസാരിച്ചുകൊണ്ട് എനിക്കൊപ്പം നടന്നിരുന്ന അവളെ പൊടുന്നനെ എനിക്കഭിമുഖമായി തിരിച്ചുനിർത്തി പേലവമായ അവളുടെ കരതലങ്ങളെ എന്റെ കൈകളിലെടുത്ത് സ്റ്റോക്‌ഹോമിലെ പുരാതന നഗരചത്വരത്തിനടുത്തുള്ള ബവേറിയൻ ദേവാലയത്തിനു മുൻപിലെ മിഖായേൽ മാലാഖയുടെ ചിറകൊടിഞ്ഞ പ്രതിമയുടെ മുൻപിൽവെച് അവളുടെ കണ്ണുകളുടെ ആഴങ്ങളിലേക്കു നോക്കി എനിക്കിങ്ങനെ പറയാതിരിക്കുവാനായില്ല. ”എൻ്റെ സത്തയിൽ നീയലിഞ്ഞു ചേരുംവരെ ഞാൻ നിന്നെ ഗാഢമായി ആലിംഗനംചെയ്യട്ടെ… നിൻറെ ആത്മാവിൻറെ ഗന്ധം എൻ്റെ ചുണ്ടുകൾക്ക് അനുഭവവേദ്യമാകുംവരെ ഞാൻ നിന്നെ തീവ്രമായി.. ആഴത്തിൽ ചുംബിക്കട്ടെ…”

ആ നിമിഷത്തിൽ സമയകാലങ്ങൾ നിശ്ചലമായി … താഴെ തടാകത്തിലെ നൗകകകളിൽനിന്നുമുയർന്നിരുന്ന നേർത്ത സംഗീതം വിശുദ്ധ വാഴ്ത്തുക്കളായി രൂപാന്തരപ്പെട്ടു. അപ്പോൾ വിറയ്ക്കുന്ന ചുണ്ടുകളാൽ അവളെന്നോടു മന്ത്രിച്ചു. സുതേലെ മിനു ആ സിജു.. സിജൂ .. എന്നെ ചുംബിക്കുക…!

ഫിന്നിഷ് ലാപ് ലാൻഡിലെ, വിദൂര ഗ്രാമായ കൊർവതുന്തുരിയിലെ സാമി ഗോത്രവർഗ്ഗതലവന്റെ മകൾ മിനയും പാലായിൽ നിന്നും ജീവിതം തേടി മലബാറിലെത്തിയ കൊട്ടാരത്തിൽ കുട്ടിച്ചേട്ടന്റെ ചെറുമകൻ സിജുവും കൈകൾ കോർത്തുപിടിച്ച് സ്കാന്ഡിനേവിയൻ പട്ടച്ചാരായത്തിന്റെ കറുത്ത ലഹരികൾ നുരഞ്ഞ… മരങ്ങളും മഞ്ഞവെളിച്ചവും ഇണചേർന്നുണ്ടായ നിഴൽനൂലിഴകളെ പിന്നിട്ട്, അപരിചിതമായ തെരുവുകൾ താണ്ടി അന്തമില്ലാത്ത രാത്രിയിലൂടെ അകലങ്ങളിലേക്ക് നടന്നുപോയി.

-എല്ലാ സഹയാത്രികർക്കും ഈയുള്ളവന്റെ ഹൃദയം നിറഞ്ഞ വാലന്റൈൻ ദിനാശംസകൾ. നിങ്ങൾ വിശുദ്ധവും ദിവ്യവുമായ പ്രണയത്തെ പുൽകുമാറാകട്ടെ. പ്രണയം ദിവ്യമായ ആനന്ദവും, ശരീര മനോ വാക് പ്രാണങ്ങൾക്ക് അതീതവും അപരിമേയവുമത്രെ.

ശ്രീ ശ്രീ മലപ്പട്ടം ജാനകി !

പ്രണയമില്ലാതെ പ്രാപിച്ച് പ്രാപിച്ച് ഊഷരമായ, വെള്ളക്കാരന്റെ ചത്തമനസ്സിലെ മുളക്കാത്ത വികാരങ്ങളുടെ കത്തിവേഷങ്ങൾ പകർത്തിയാടുന്ന മലയാളിയുടെ പോസ്റ്മോഡേൺ രതിധാരണകൾ യേശുബ്രോയുടെ അമ്മച്ചി മറിയച്ചേട്ടത്തിയെ ട്രോളുന്നതിൽ എത്തിനിൽക്കുന്ന ഈ കാലഘട്ടത്തിലാണ് ശ്രീ ശ്രീ മലപ്പട്ടം ജാനകിയുടെ ഐതിഹാസികമായ ജീവിതം എത്രമാത്രം പ്രസക്തമായിരുന്നു എന്ന വസ്തുത വിചിന്തനം ചെയ്യപ്പെടേണ്ടത്.

വണക്കമാസം ചൊല്ലുന്ന ചേട്ടത്തിമാരോ താനേ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന സുഗന്ധതൈലക്കുപ്പികളോ, ഒലീവ് മരത്തിന്റെ ചില്ലകളോ ഇവരെ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുവാനില്ലാത്തതിനാൽ വിശുദ്ധവൽക്കരണത്തിന്റെ വർണ്ണ വീഥികളിൽ ഇവർക്കായി ഓശാനഗീതം മുഴങ്ങപ്പെടില്ലായെങ്കിലും ശ്രീ ശ്രീ മലപ്പട്ടം ജാനകി തലമുറകളെ അതിജീവിച്ചു നിൽക്കേണ്ടുന്ന പ്രതിഭാശാലിയും പ്രതിഭാസവുമാണ്.ആധുനിക ഫെമിനിസ്റ് പെണ്ണുങ്ങളുടെ ഹിപ്പോക്രാറ്റിക് നിലപാടുകളോട് സ്വജീവിതംകൊണ്ട് നിശബ്ദമായി കലഹിച്ച വ്യതിരിക്തമായ ആ വ്യക്തിത്വം കാലാന്തരത്തിൽ വിസ്മരിക്കപ്പെട്ടുപോവേണ്ടതല്ല.

പണ്ട്, എൻറെ നാടായ ശ്രീകണ്ഠപുരം ദേശത്തു സിനിമാനടൻ ജഗദീഷ് വന്നപ്പോളാണ് ഈയുള്ളവൻ ആദ്യമായി ജാനുവേച്ചിയെ കാണുന്നത്. സാമൂഹിക പെരുമാറ്റച്ചട്ടങ്ങൾക്ക് പുറത്തു ജീവിച്ചുകൊണ്ട് തങ്ങളുടേതായ സ്വാതന്ത്ര്യം തേടിപ്പോയ തീവ്ര സ്വതന്ത്രവാദികളായ ചില സുഹൃത്തുക്കളുടെ വർണ്ണാഭമായ ‘രത്യോളജിക്കൽ’ കഥകളുടെ ആകാശപ്പൂട്ടുകൾ തുറന്നെറിഞ്ഞുകൊണ്ട് അന്നവർ എന്റെ മുൻപിലവതരിച്ചു. എങ്കിലും അതിനും എത്രയോ മുൻപേ ഉത്തരമലബാറിലെ യുവാക്കളുടെ ശ്ലീലമല്ലാത്ത തോറ്റംപാട്ടുകളിലെ ദേവതയും, ദേവിയും ദൈവത്താറുമായി അവർ അവരോധിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.

വെള്ളയിൽ ചുവന്ന വലിയ ചെന്പരത്തിപൂവുകൾ പ്രിന്റ് ചെയ്ത ഷിഫോൺസാരിക്കു പിന്നിലിരുന്ന് അപ്രതീക്ഷിതമായ ഒരു കൈകടത്തലിന്റെ മഹാവിപ്ലവത്തിലൂടെ പൂർണമായും അനാച്ഛാദനംചെയ്യപ്പെട്ടെക്കാവുന്ന, സ്വാതന്ത്ര്യം സ്വപ്നംകാണുന്ന വലിയമാറിടവും മാടായിപ്പാറപോലെ വിശാലമായ ഇരിപ്പിടവുമൊക്കെ ലോഭമില്ലാതെ പ്രദര്ശിപ്പിച് ”ജാന്വേച്ചിയെ പൂയ്” എന്ന ചില ഭക്തരുടെ സ്മൃതിമന്ത്രങ്ങളെ തെല്ലൊരു പുച്ഛംകലർന്ന ചിരിയോടെ നേരിട്ട് സ്വയം ആറാട്ടുനടത്തുന്ന ഒരു ഗ്രാമദേവതയെപ്പോലെ ഭക്തവത്സലയായി അവർ അവിടെ, ആ ആൾക്കൂട്ടത്തിൽ അങ്ങനെ വിരാജിച്ചു.

കേരളത്തിലെ യുവതയുടെ രതിഭാവനകൾക്ക് സംഭവിക്കപ്പെട്ട സമഗ്രമായ മാറ്റങ്ങൾക്ക് തനതായ ഒരു ക്രോണോളജിയുണ്ട്. ഷക്കീലയും സണ്ണിലിയോണും തങ്ങളുടെ ആധുനിക ഗാഡ്ജറ്റുകളുടെ രഹസ്യ ഫോൾഡറുകളിൽ സമാധിയിരിക്കുന്നതിന് മുൻപും പിൻപും എന്നുവേണമെങ്കിൽ അവയെ പിരിച്ചുപറയാം. ഈ സ്ത്രീരത്നങ്ങൾ മലയാളിയുടെ ലൈംഗീക ചിന്താപദ്ധതികളിൽ സർജിക്കൽസ്‌ട്രൈക് നടത്തുന്നതിനുമുൻപുള്ള ആ നൊസ്റ്റാൾജിക് കാലഘട്ടത്തിൽ ഉത്തരമലബാറിലെ ശ്രീകണ്ഠപുരം, മലപ്പട്ടം, ചെമ്പേരി, ചേപ്പറംബ, പയ്യാവൂർ, കോട്ടൂർ, ഇരിട്ടി , ഇരിക്കൂർ, മട്ടന്നൂർ, തുടങ്ങിയ ദേശവാസികളായ അങ്കക്കലിപൂണ്ട ചേകവയുവത്വത്തിന്റ വികാരവിസ്‌സ്പോടനങ്ങളുടെ ബിഗ്‌ബാങ് തിയറിയെ നിയന്ത്രിച്ചിരുന്ന ലൈംഗീകതയുടെ ഓംബുഡ്സ്മാനായിരുന്നു ശ്രീ ശ്രീ മലപ്പട്ടം ജാനകി.

ശ്രീ ശ്രീ മലപ്പട്ടം ജാനകിമാരെപ്പോലുള്ള കുഴിക്കളരികളും ഇത്തരം പ്രസ്‌ഥാനങ്ങളുടെ പ്രധാന പ്രചരണ കേന്ദ്രങ്ങളുമായിരുന്ന നാടൻ കള്ളുഷാപ്പുകളും, കൊച്ചുപുസ്തകങ്ങളുടെ എഞ്ചുവടികളും മലയാളിയുടെ ലൈംഗീക വിദ്യാഭ്യാസത്തിൻറെ പ്രാഥമിക വിദ്യാലയങ്ങളായിരുന്ന ആ പൊയ്‌പ്പോയ കാലഘട്ടത്തിൻറെ ക്രമേണയുള്ള അപചയവും ഡിജിറ്റലൈസേഷന്റെ കടന്നുവരവും കേരളീയ യുവത്വത്തെ വികലപ്പെടുത്തിയ ചിന്താധാരകളുടെ ഭാരം പേറുന്ന അവ്യക്ത്തബോധത്തിന്റെ അടിമകളാക്കി മാറ്റിയിരിക്കുന്നു.

ഗ്രാമീണജീവിതത്തിന്റെ നന്മകളിലെ മലപ്പട്ടം ജാനകിമാരെപ്പോലുള്ള നിരുപദ്രവകാരികളായ ഇടറിവീഴ്ചകൾ നമുക്കന്യമായിത്തുടങ്ങിയപ്പോഴുണ്ടായിട്ടുള്ള ശൂന്യതയിലേക്കാണ് വികലമായ, ഉള്കാഴ്ചകളുളവാകാതെ വരണ്ടുപോയ കേരളീയ ഫെമിനിസം കടന്നുവരവ് നടത്തിയിട്ടുള്ളത്. അകാരണമായി പുരുഷവിരോധികളായ സ്ത്രീകൾക്ക് സംഘടിക്കാനൊരു വേദിയെന്നതിലേക്കു കേരളത്തിലെ ഫെമിനിസം ചുരുങ്ങിപ്പോയതും അതുകൊണ്ടുതന്നെയാണ്.

യാഥാർത്യത്തിലധിഷ്ഠിതമായിട്ടുള്ള ലൈംഗീക വിദ്യാഭ്യാസവും തുറന്ന സമീപനവും എന്നു നമുക്ക് സാധ്യമാണോ അന്നുമാത്രമേ തുറിച്ചുനോട്ടങ്ങളിൽനിന്നും ബലാൽക്കാരപരമായ വികൃത മൈഥുനങ്ങളിൽ നിന്നും ശാലീനതയുള്ള മലയാളത്തിന്റെ പെണ്ണുങ്ങൾക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെയും സുഖദമായ ആസ്വാദനത്തിന്റെയും തലത്തിലേക്ക് തന്റെ ശരീരം ബഹുമാനിക്കപ്പെടുന്ന വിധത്തിൽ നിർഭയത്വത്തിന്റെയും സങ്കോചമില്ലായ്മയുടെയും പൂർണ്ണസ്വാതന്ത്ര്യത്തിൽ പ്രാക്തനമായ നമ്മുടെ സംസ്കാരത്തിന്റെയും വംശവർദ്ധനയുടെയും രീതിശാസ്ത്രങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനമായ രത്യാദിശൃംഗാര കല്പനകളെ കലാപരമായ സാംസ്കാരിക ഔന്നിത്യത്തോടെ നോക്കികാണുവാനും ആസ്വദിക്കുവാനുമാകൂ.

P S: സുഖദവും ശാന്തവുമായ ഒരു വിശുദ്ധ പ്രണയത്തിന്റെ ബവേറിയൻ കുളിർക്കാറ്റ് അങ്ങ് ജർമനിയിലെ മ്യൂണിക്കിൽനിന്നും സ്വീഡനിലെ സ്റ്റോക്ക്ഹോമിലുള്ള എൻറെ വീട്ടിലേക്കെത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു എന്നതിനപ്പുറം ശ്രീ ശ്രീ മലപ്പട്ടം ജാനകിയെയോ രത്യാദികാമകലകളിലോ ഈയുള്ളവന് യാതൊരുവിധ മുൻപരിചയമോ പ്രായോഗിക പരിജ്ഞാനമോ ഇല്ലായെന്ന് വിനയത്തോടെ അറിയിച്ചു കൊള്ളട്ടെ. നൈഷ്ഠികബ്രഹ്മചാരിയായ(ഈശ്വരാവബോധം സ്വതഃസിദ്ധമായ) ഈയുള്ളവന് ദിവസേനയുള്ള അഗ്നിഹോത്രവും ധ്യാനവും സന്ധ്യാവന്ദനവും തന്നെ ധാരാളം.

ഹിമാലയത്തിലെ നാഥ് യോഗിയായ ശിവകർനാഥ് എന്നെ പഠിപ്പിച്ചതുപോലെ:

ന മേ ഭോഗസ്‌ഥിതൗ വാഞ്ഛ
ന മേ ഭോഗവിസർജനേ
യദായാതി തദായാതു
തത് പ്രയാതി പ്രയാതു തത്
മനസാ മനശ്ചിന്നേ
നിരഹങ്കാരതാം ഗതേ
ഭാവനേ ഗളിതേ ഭാവെ
സ്വസ്തസ്‌തിഷ്‌ഠാമി കേവല:

ഭോഗങ്ങൾ അനുഭവിക്കണമെന്നോ ഭോഗത്തെ വെടിയണമെന്നോ എനിക്കാഗ്രഹമില്ല. വരുന്നത് വരട്ടെ പോകുന്നത് പോകട്ടെ, മനസ്സിൽനിന്നും മനസ്സ് വേർപെട്ടാൽ, അഹങ്കാരം അസ്തമിച്ചാൽ, ഭാവനായാൽ ഭാവനാനാശം സംഭവിച്ചാൽ, ഞാൻ കേവലം സ്വസ്തരൂപത്തിൽ സ്‌ഥിതി ചെയുന്നു.
( സന്യാസോപനിഷത് ).